12 Mart 2015 Perşembe

20. Yüzyıl'ın İki Avangard Akımı: Kübizm ve Sürrealizm

Kübizm: Nesnenin Geometrisi ve Çok Boyutlu Gerçeklik


20. yüzyılın önemli hareketlerinden biri olan Kübizm Paris’te Fransız Georges Braque ve İspanyol Pablo Picasso tarafından biçim aramaları sonucu 1906'dan sonra oluşturulur. Daha sonra Joan Gris, Man Ray ve daha çok hız ve hareket tutkunu fütürist yaklaşıma giren Fernand Léger ve Robert Delaunay gibi ressamlar da bu tür resimler yapar. Afrika maskelerinin yalınlıklarının izlerinin görüldüğü 'Avignonlu Kızlar' resmiyle Picasso’nun sanatında Kübizm’e giden yeni bir dönem başlar. Çarpıtılmış şekillerle ve deformasyonun ifade gücüyle savaşın korkunçluğunu gösteren son derece etkileyici bir anlatıma sahip Guernica ile de mükemmelliğe ulaşır.

Bu arayış, doğadaki formları silindir, küre ve koni gibi temel yapılara indirgeyen Paul Cézanne’ın mirası üzerine kurulur. Kübistler, tuvalin kendi yapay düzlemselliğini gizlemek yerine onu ön plana çıkarırlar. Batı sanatının merkezine yerleşen insan odaklı tek bakış açısı ve  derinlik illüzyonu reddedilir.  

Georges Braque, L'Estaque'deki Evler, 1908
Zamanın Tuvale Girişi ve Bilimsel Kırılmalar

Kübizm, değişen dünya algısının felsefi bir yansımasıdır. Dönemin bilimsel gelişmeleri, özellikle Albert Einstein’ın ortaya koyduğu Özel Görelilik Kuramı, zaman ve mekanın mutlak olmadığını, gözlemciye göre değiştiğini kanıtlar. Aynı dönemde Henri Bergson’un süre felsefesi, zamanın mekanik parçalara bölünemeyen, geçmiş ve şimdinin iç içe geçtiği akışkan bir yapı olduğunu savunur.

Kübist resim, bu kırılmaların görsel karşılığıdır. İzleyici, tablonun karşısında sabit duran bir göz olmaktan çıkar; nesnenin etrafında hareket eden, onun farklı yönlerini hafızasında birleştiren aktif bir özneye dönüşür. Bir figürün gözü profilden burnu ise cepheden gösterilir. Bu durum, figürün zaman ve mekan içindeki çok boyutlu varlığının tek bir saniyeye sığdırılması anlamına gelir. Gerçeklik artık  duyularla algılanan değil, zihinle inşa edilen bir olgudur. Dördüncü boyut kavramı, kübist tuval üzerinde zamansal bir süreklilik olarak somutlaşır.

Analitik Kübizm: Formun Mikroskobik Parçalanması

Kübizm gelişim çizgisinde iki ana evreye ayrılır. 1909-1912 yılları arasını kapsayan Analitik Kübizm, nesnenin geometrik parçalara ayrılması ve formun mikroskobik olarak çözümlenmesi üzerine kurulur. Bu dönemde renk, izleyicinin dikkatini dağıtabilecek duygusal bir unsur olarak görülerek neredeyse  dışlanır. Palet; gri, kahverengi, toprak tonları ve soluk okyanus mavileri ile sınırlandırılır. Amaç, tamamen hacim, ışık ve kütle ilişkilerini incelemektir.

Picasso’nun Avignonlu Kızlar çalışması bu dönemin en güçlü habercisidir. Figürlerin yüzlerinde görülen Afrika maskelerinin sert çizgileri, geleneksel güzellik anlayışının yerini ilkel ve katı bir form diline bıraktığını gösterir. Mandolinli Kız gibi yapıtlarda ise figür ile arka plan arasındaki sınır erir. Georges Braque’ın geliştirdiği teknik sayesinde, geometrik yüzeyler birbirinin içine geçer. İspanyol ressam Juan Gris, bu yöntemi gerçeğin özünü ve ideasını yansıtmak olarak tanımlar. Zihindeki kavramsal şema olmadan nesnenin kendisi var olamaz. Nesneler öyle küçük parçalara ayrılır ki, resim bir süre sonra anlaşılması güç optik bir şifre haline gelir.

Pablo Picasso, Mandolinli Kız, 1910
Sentetik Kübizm: Kolaj Devrimi ve Gerçekliğin Yeniden İnşası

Kübizmin kendi içinde gelişiminde Analitik'ten Sentetik'e yönelimle yeni bir aşama başlar. Resim ile heykel arasındaki sınırı kaldırırlar ve maddesel bir boyut, elle dokunulabilirlik hissi uyandırırlar. Tuvale üç boyutlu öğeler yapıştırırlar: çivi, ağaç, gazete parçaları, cam, düğme, ip, bez vb. Sayılar, harfler  katarlar, yağlıboyaya kum karıştırırlar. Her şeyi kullanıp resimle istedikleri gibi oynarlar. Gerçeklik sanat eseri içinde bütünleşir. Kolaj, modern kent yaşamının bir parçası olarak görülür. Bu malzemeler, dış dünyadaki eşyaların doğrudan kendileridir. Sanat, gerçeğin kendisini bir malzeme olarak kullanır. Şair Guillaume Apollinaire, bu süreci modern kent yaşamının karmaşık ve parçalı yapısını sanata dahil etmenin en dürüst yolu olarak destekler ve o da şiirlerinde birbirinden kopuk parçaları bir araya getirir.

Juan Gris, Ceret'te Evli Manzara, 1913
"Çivi kavramı olmadan bir çivi bile yapamam." — Juan Gris"
Kübist biçim dili, Fernand Léger’in endüstriyel estetiği ve Robert Delaunay’in renk odaklı Orfizm akımıyla radikal bir genişleme yaşar. Geleneksel Kübizm'i makineleşen modern dünyanın dinamizmiyle birleştiren Fernand Léger, mekanik formları, boruları ve konileri ön plana çıkararak sanayileşmeyi kutsayan avangart bir üslup geliştirir. Robert Delaunay ise modern yaşamın ritmini  prizmatik renklerin ve saf ışık kontrastlarının soyut armonisiyle karıştırarak akımın Orfizm (Lirik Kübizm) koluna öncülük eder. Böylece Kübizm, Léger ile makinenin katı rasyonalizmine, Delaunay ile ise rengin şiirsel ve dinamik özgürlüğüne yönelir.

Fernand Leger, Ağaçların Arasındaki Ev, 1913
Endüstri çağının ruhunu taşıyan, yeni bir çığır açan ve Avrupa’da yaygınlaşan Kübizm, Birinci Dünya Savaşı’nın başlamasıyla fiziksel olarak dağılsa da plastik sanatlardaki etkisi kalıcı olur. Picasso’nun yıllar sonra üreteceği Guernica şaheseri, bu parçalanmış form geometrisinin, savaşın dehşetini ve toplumsal acıyı aktarmak için nasıl anıtsal bir boyut kazandığının en somut örneğidir. Empresyonistler duyular dünyasını, Kübistler ise nesnelerin kavramsal özünü dikkate alır; zamanla formlar elenir ve bu süreç soyut sanatın yolunu açar.

Sürrealizm: Mantığın Çöküşü ve Bilinçdışının Manifestosu


Birinci Dünya Savaşı Sonrası Akla Güvensizlik

Birinci Dünya Savaşı’nın yarattığı yıkım, Avrupa entelektüel dünyasında rasyonalizme, bilime ve burjuva ahlakına karşı büyük bir güven kaybına yol açar. Dünyayı bu felakete sürükleyen şeyin aklın ve ilerleme inancının kendisi olduğu düşüncesi, sanatta mantığı dışarıda bırakan akımların önünü açar. Zürih’teki Cabaret Voltaire’de doğan Dada hareketinin nihilist ve yıkıcı tavrı, Sürrealizm’in temelini oluşturur. Guillaume Apollinaire'nin kavramsal olarak organize ettiği, 1924 yılında ise André Breton’un manifestosuyla resmiyet kazanan Sürrealizm, tam olarak bu sosyolojik kırılmanın ürünüdür.

Kübizm dünyayı akılla ve geometriyle parçalayıp yeniden inşa ederken, Sürrealizm aklın denetimini ortadan kaldırmayı seçer. Geleneksel estetik değerler, toplumsal normlar ve ahlaki kalıplar, insan yaratıcılığını zincirleyen unsurlar olarak ilan edilir. Sürrealistler için sanat, bir beğeni nesnesi üretmekten çok, insan zihninin üzerindeki baskıları kıracak devrimci bir eylemdir.

Psikanalitik Temeller: Freud ve Rüyanın Egemenliği

Sürrealizm, gücünü Sigmund Freud’un psikanaliz yönteminden ve bilinçdışı teorilerinden alır. Freud, insanın gerçek arzularının, korkularının ve dürtülerinin toplumsal baskı mekanizmaları tarafından bilinçaltına itildiğini öne sürer. Bu bastırılmış içerik, ancak aklın kontrolünün zayıfladığı rüya anlarında, dil sürçmelerinde veya sanatsal üretimde açığa çıkar. André Breton’un tanımıyla Sürrealizm; aklın hiçbir denetimi olmadan, estetik veya ahlaki hiçbir kaygı barındırmadan, düşüncenin gerçek işleyişini ortaya koyan saf bir otomatizmdir.

Sanatçılar, uyanıkken rüya görme durumunu hedeflerler. Otomatik yazı ve otomatik çizim teknikleri, zihnin filtrelenmemiş akışını tuvale aktarmanın yolları olarak kabul edilir. Bu bağlamda Sürrealizm, rasyonalitenin katılığına karşı irrasyonel olanın, deliliğin, rastlantısallığın ve tekinsizliğin zaferidir. Bilincin sınırları genişletilerek, gerçekliğin ötesindeki üstgerçekçilik alanı inşa edilir.

Hans Arp, Siyah Bir Kemer Altında İki Topuklu Devrilmiş Mavi Ayakkabı, 1925
Teknik Çeşitlilik ve İmgelerin İhaneti

Sürrealist resimde biçimsel homojenlik yoktur; sanatçılar konunun ve imgenin sarsıcı gücünü ortaya çıkarmak için farklı teknikler geliştirirler. Max Ernst, ahşap veya pürüzlü yüzeylerin üzerine kağıt koyarak kurşun kalemle sürtme yöntemi olan frottajı bulur. Bu teknikle elde edilen rastlantısal dokular, sanatçının bilinçaltındaki tekinsiz ormanlar, kuş insanları ve mekanik canavarlar olarak görünür. Max Ernst gerçekliğin bilincinde aynı zamanda zengin bir hayal gücüne sahip. Halüsinasyonları ve düşleri resimlemek onun için çok doğal. Çoğunlukla kendisine göre anlamlı simgelerle dolu orman resimleri bulunur.

Max Ernst, Celebes Fili, 1921

René Magritte ise akademik ve gerçekçi bir teknik kullanarak izleyicinin algı dünyasıyla oynar. İmgelerin İhaneti tablosunda son derece net bir pipo resmi çizer ve altına bu bir pipo değildir yazar. Magritte, resmedilen nesne ile nesnenin dilsel karşılığı ve gerçek varlığı arasındaki düşünsel uçurumu gösterir. Tanıdık eşyaları olağanüstü ve imkansız durumlar içine yerleştirerek, izleyicinin dünyayı anlama şeklini sarsar. Cisimler ait oldukları işlevlerden koparılarak yeni bir kavramsal düzleme taşınır.

Salvador Dali ve Paranoyak-Kritik Yöntem

Salvador Dali ayrıntılı işçiliğin görüldüğü resimler yapıyor. İnce teknikler kullanır. Hayal dünyası ile gerçek dünyanın ayrımının farkında. Fantastik düşlerini resimle açığa vuran sanatçı çok sayıda sürrealist simge kullanır. Yumuşayan saatler, dil oyunları, kelimeler üzerinde durur. Akımın dünya çapında en çok ses getiren ismi Salvador Dali, kendi geliştirdiği paranoyak-kritik yöntem ile sürrealizmi zirveye taşır. Bu tarz, zihnin kasıtlı olarak bir sanrı üretmesi ve bu sanrının akademik bir titizlikle resmedilmesi esasına dayanır. Dali, rüyaların akışkanlığını ve zamansızlığını tuvale aktarırken objelerin fiziksel özelliklerini değiştirir. 

Dalí'de klasik sanattaki gibi güzel veya idealize edilmiş çizimler yoktur. Geleneksel estetik algısını yıkmak, izleyicide bir şok etkisi ve sarsıntı yaratmak için en zıt kavramları bir araya getirir. Güzel bir kuş yerine çürüyen bir kuş çizmek, mantık dünyasını devre dışı bırakma çabasıdır.

Salvador Dali, Çürüyen Kuş, 1928
Sahilde Bir Yüzün ve Meyve Tabağının Görünmesi Dali'nin optik illüzyonları ve çoklu imgeleri en yetkin şekilde kullandığı başyapıtlardan biridir. Bu eserde sanatçı, nesnelerin sabit kimliklerini eriterek rüyanın akışkan yapısını somutlaştırır. Ön plandaki meyve tabağı, dikkatli bakıldığında aynı zamanda bir insan yüzüne ve sahil şeridindeki bir köpek figürünün gövdesi olur. Kumların üzerindeki kumaşlar, kayalıklar ve nesneler arasındaki bu geçirgenlik, sürrealizmin mantık dışı dünyasını ve bilincin katmanlarını görselleştirmek adına Belleğin Azmi kadar güçlüdür. İzleyici, tek bir yüzeye bakarken zihninin anlayış sınırlarını zorlayan eşzamanlı bir üstgerçekçilikle karşı karşıya kalır. Dali; karıncalar, çekirgeler, çekmeceli insan bedenleri gibi yinelenen simgeler üzerinden ölüm, çürüme ve cinsellik gibi temaları inceler.  

Salvador Dali, Sahilde Bir Yüzün ve Meyve Tabağının Görünmesi, 1938
Joan Miro ve Kozmik İşaretler

Akımın biçimsel sınırlarını genişleten Joan Miró ise rüyaları akademik bir gerçekçilikle resmetmek yerine, tamamen amorf formlardan oluşan kozmik bir işaret dili geliştirir. Sanatçının özellikle göksel sembollerle örülü evrensel arayışını yansıtan çalışmalarında, bilinçdışı otomatizmi bir tür yıldız haritasına dönüşür. Tuval üzerinde siyah, ince çizgilerle birbirine bağlanan noktalar, yıldız formları, uydular ve amorf lekeler, izleyiciyi makrokozmos ile insan zihninin mikrokozmosu arasında bir yolculuğa çıkarır. Miró, aklın denetimini devre dışı bırakarak yeryüzünün katı gerçekliğinden kaçar ve bilinçaltını gökyüzünün sonsuz, çocuksu ve belirsiz derinliklerinde yeniden inşa eder. 

Joan Miró, Takımyıldız, Sabah Yıldızı, 1940
Fransa'da ortaya çıkan Sürrealizm kısa sürede yayılır ve diğer sanat dallarında da kendini hissettirir. Sinemada Luis Buñuel ile iş birliği yaparak modern kültürün en köklü ve sarsıcı manifestolarından birine dönüşür.  Sürrealistler, Bosch, Dürer, Brugel, Turner, Goya, Ensor gibi ressamlardan, 19. yüzyıl Sembolistlerinden, şairlerinden ve yazarlarından etkilenirler. Birbirleriyle ilgisi olmayan nesneleri bir araya getiren ressamlar için biçim değil konu ön plandadır. Max Ernst, Salvador Dali, Marcel Duchamp, Joan Miro, Giorgio de Chirico, Yves Tanguy, Hans Arp, Alberto Giacometti, Marc Chagall, René Magritte, Paul Klee, Pablo Picasso gibi sanatçılar sürrealist çalışmalar yaparlar ama bağımsız ve serbest eğilimleri de vardır.

İlginizi Çekebilir:


_____________________________________

*****Bu sayfalardaki yazıların tüm hakları yazara aittir. Sadece kaynak gösterilerek, yazar adı ve orijinal sayfanın aktif linki belirtilerek alıntı yapılabilir ve paylaşılabilir. Nalan Yılmaz adıyla tüm yazılar 'Creative Commons Attribution Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License' altında tescillidir.
_______________________________________


Hiçlikte Bir An'ın yeni yazıları için buraya tıklayarak e-posta bültenine abone olabilirsiniz.

1 yorum :