Marc Chagall resimlerinde fiziksel dünyanın zorunluluklarını reddeden bir anlayış göze çarpar. Sanatçı, yerçekimi etkisini görsel bir veri olarak kabul etmez. Eserlerinde nesnelerin veya insanların havada asılı kalması, düşsellikten kaynaklanmaz. Nesneler, kütle çekiminden bağımsız hareket eder. Bu yaklaşım, zihinsel bir tercihtir. Amacı, insanın iç dünyasındaki hafifleme, neşe, aşk ve özgürlük hissini somutlaştırmaktır. Vitebsk anıları ve Paris modernizmi, estetik bir yapının temelini oluşturur. Figürler ağırlıklarından arınarak özgürleşir. Chagall, izleyiciyi alışılmış görme biçimlerinden uzaklaştıran evrensel bir görsel dil geliştirir. Fırça darbeleri, boşluğu yeniden tarif eder. Nesneler arasındaki mesafe, düşünsel bir gerilim üretir. Resim düzleminde aranan kararlılığı sanatçı kasıtlı olarak sarsar. Sanat, dış dünyayı yansıtan bir ayna olmaktan çıkar. Düşünceyi somutlaştırır ve kendi yasalarını ortaya koyar.
Aya Yönelen Ressam veya Ay Ressamı Le Peintre à la Lune tuval yüzeyini göksel bir mesafeye taşır. Sanatçı fiziksel bir konumda bulunmaz, sadece eyleminin kendisine odaklanır. Ay, bir ışık kaynağı olmaktan çıkarak, üretimin sınırlarını çizen bir hedef noktasına yerleşir. Figürün bedeni, kütle çekim yasalarının işlemediği bir boşlukta asılı durur. Bu durum, nesnelliğin reddi anlamına gelir. Kendisini merkeze yerleştiren sanatçının elindeki palet, gökyüzünün boşluğunda yepyeni bir gerçeklik ortaya çıkarır. Ayın ışığı, tuval üzerindeki renkleri değiştirirken, sanatçı kendi evreninin merkezini kurar. Paletteki renklerin ayın ışığıyla karışması, dönüştürücü bir süreci işaret eder. Figürün duruşu, dünyaya ait olanın gökyüzüne olan merakını sergilerken mekânın sınırlarını da aşar Göz, fırçanın hareketlerini takip ettiğinde, sanatın bir köprü kurma işlevini gözlemler.
 |
Marc Chagall, Aya Yönelen Ressam, 1917, kağıt üzerine guaj, 30 x 32 cm.
|
