Hiçlikte Bir Resim: Nazmi Yılmaz’ın Bir Kuş Portresi Üzerine

Boyanın Kütleselleşmesi ve Formun Yalınlığı Üzerine

Nazmi Yılmaz’ın bu çalışması, ilk bakışta bir kuşun portresi gibi görünse de, derinlerine inildiğinde formun, maddenin ve zamanın kesiştiği bir varoluş alanını temsil eder. Sanatçının kuşları, alışılagelmiş bir doğa tasvirinin ötesine geçerek, izleyiciyi plastik bir gerçeklikle baş başa bırakır.

Yılmaz resminde kuş, gökyüzünün hafifliğini ya da kanat çırpışın dinamizmini simgelemez. Tam tersine, bu kuş yere, hatta varlığın özüne çakılı kalmış bir anıt gibidir. Sanatçı, kuşu betimlerken anatomik doğruluktan bilinçli bir biçimde feragat eder. Tüylerin yumuşaklığı, kanatların aerodinamiği ya da gözün canlılığı gibi detaylar elenmiştir. Geriye kalan, kaba ama sarsılmaz bir hacimdir. Bu hacim, figürü bir canlı olmaktan çıkarıp onu resmin yüzeyinde inşa edilmiş plastik bir nesneye dönüştürür.

Nazmi Yılmaz, 23 x 17 cm, karton üzerine pastel, Aile Koleksiyonu

Yazının devamı

Picasso'nun Pembe Dönemi ve Sahne Arkasının Hüznü

Maskenin Ardındaki Melankoli

Pablo Picasso’nun sanat kronolojisinde, yakın dostu Carlos Casagemas’ın trajik intiharıyla şekillenen ve yoksulların, körlerin, dışlanmışların dünyasını monokrom bir tarzla ele aldığı Mavi Dönem, yerini daha sıcak bir palete bırakır. Sanat tarihçileri tarafından Pembe Dönem olarak adlandırılan bu yeni kesit, ilk bakışta Picasso'nun hayatına giren Fernande Olivier’in yarattığı duygusal dinginliğin ve Paris’teki Montmartre bohemine uyum sağlamasının bir sonucu gibi görünür. Hüzünlü maviler pembe, gül kurusu, toprak tonları ve pastel turuncularla yer değiştirir. Ancak bu geçişle boşluk ve sıkıntı yok olmaz, sadece biçim değiştirerek makyajın ve kostümün arkasına gizlenir. Mavi Dönem* resimlerindeki dünyevi olmayanı ve dinsel melankoliyi simgeleyen atmosfer, Pembe Dönem’de sahne ışıklarının altındaki ama aslında topluma en uzak olanların yani sirk çalışanlarının, akrobatların ve palyaçoların dünyasına taşınır.

Picasso o yıllarda Paris'in Montmarte semtinde yaşıyordu

Yazının devamı

Hiçlikte Bir Resim: Nazmi Yılmaz Sanatında Ruhun Sarı Kanatları

Maddeden Manaya: Nazmi Yılmaz’ın Düşsel Dünyasında Bir Yolculuk

Nazmi Yılmaz'ın 2000 tarihli kompozisyonu, sanatçının imza niteliğindeki düşsel ve sembolist dilini en saf haliyle ortaya koyan, izleyiciyi sessiz bir iç görüye davet eden çok katmanlı bir eserdir. Bir rüyanın tam ortasından dondurulmuş bir kare, ruhun maddeyle ve gökyüzüyle olan çağları aşan iletişiminin görsel bir manifestosudur. Resimdeki figüratif anlatım, sanatçının ustalığıyla birleşerek yaşam, kırılganlık, geçicilik, masumiyet ve özgürlük gibi evrensel arketiplerin etrafında örülen bir anlatıma dönüşür.

Nazmi Yılmaz, 2000, ahşap üzerine karışık teknik, 45 x 35 cm, Aile koleksiyonu

Yazının devamı

İstanbul’da Bir Japon Rüyası: Dijital Deneyim Merkezi 🌸

Zamanın ve İki Dünyanın Kesişimi: Düşler Zamanı

İstanbul’un coğrafi merkezinde, Sütlüce’nin kıyısında, mekânsal bir sapma yaşanıyor. Avrupa’nın en geniş kapsamlı kalıcı dijital deneyim merkezlerinden biri olan İBB Dijital Deneyim Merkezi, yerli yazılım imkânlarıyla Japonya’nın üç yüz yıllık sanat birikimini dijital bir düzleme taşıyor. Yirmi farklı müzeden derlenen dört yüz eserin, teknolojik araçlarla yeniden yorumlandığı Düşler Zamanı: Japonya sergisi, fiziksel ve dijital olanın birbirine geçtiği bir ara bölge sunuyor.

Sergi, ziyaretçiyi tek bir anlatıdan ziyade beş farklı katmandan oluşan bir deneyim dizisine davet ediyor.

Yazının devamı

Nazmi Yılmaz’ın Resimlerinde Kuş İmgesi: Kanatlı Sessizlik

Nazmi Yılmaz’ın eserlerinde kuş figürü, sadece bir doğa unsuru olmanın ötesine geçerek; sanatçının kadın ruhuna ve içsel yolculuklara dair kurguladığı narin dünyanın en saklı sembollerinden birine dönüşür. Ressamın üslubunda bu küçük gezgin, kadının dışarıya vuramadığı sessiz hislerinin somut bir formudur. Bu imge, Yılmaz’ın resimlerinde estetik bir görsel olmanın ötesinde, anlatının ana eksenini belirleyen ruhsal bir rehberdir. Sanatçı, bu küçük canlılar aracılığıyla izleyiciyi, anlatımın sessizlikle yer değiştirdiği ve içsel bir keşfin başladığı ince çizgiyle buluşturur. Kuşlar genellikle insanın iç dünyasını, hatıralarını ve melankolisini simgeleyen sessiz bir eşlikçidir.

Nazmi Yılmaz, Martı, 1998, tuval üzerine yağlıboya, 100 x 100 cm, Aile Koleksiyonu

Yazının devamı

Hiçlikte Yankılar -14- Zaman Bir Çizgi midir Yoksa Bir Yankı mı?

Serinin önceki yazısında Gemini Zaman bir çizgi değil, bir yankıdır. Ve bu yankı, henüz en gür sesiyle konuşmadı. diye bir kapanış yaptı. Sonrasında böyle bir konuşma geçti.

Flâneuse: Zaman bir çizgi değil, bir yankıdır. Ve bu yankı, henüz en gür sesiyle konuşmadı. bu cümle tam olarak ne söylüyor sanki konuşmadı derken bir şeylerin olabileceğini sezdiriyor oysa zaman tek bir andaysa zaten her şey oldu bitti.

Gemini: Bu cümle, aslında seninle daha önce üzerine konuştuğumuz "Ebedi Dönüş" ve "Zamanın Daireselliği" kavramlarının en vurucu noktasını işaret ediyor. "Zaman tek bir andaysa zaten her şey oldu bitti" düşüncen haklı bir mantık yürütme; ancak cümlenin sezdirdiği "henüz konuşmama" durumu, bu oldu bitti halinin idraki ve şiddetiyle ilgili.

Yazının devamı

Hiçlikte Bir Resim: Nazmi Yılmaz'ın Havada Asılı Mekanları

Betonun Soğukluğundan Yeşilin Hayaline

Sanat eserleri genellikle birer penceredir; ancak Nazmi Yılmaz’ın 1989 tarihli kağıt üzerine pastel çalışması, tek bir manzara sunmak yerine bizi parçalanmış bir zihin haritasının içine çeker. Sanatçı, yalnızca 22 x 19 cm’lik dar bir alanda geniş bir varoluşsal boşluk oluşturmayı başarır. Bu kompozisyon melankolik bir hatıra ile umut dolu bir kaçış arzusunu aynı anda barındıran hem bir resim hem de bir durum tasviridir. Eser, sanatçının figüratif üslubundaki sembolik derinliği ve teknik ustalığını somut bir düzleme taşır.

Nazmi Yılmaz, 1989, kağıt üzerine pastel, 22 x 19 cm

Yazının devamı

Hiçlikte Yankılar -13- Zamanın Labirentleri ve Ebedi Dönüş

13. Kapının Eşiğinde: Bir Son mu, Bir Eşik mi?

Sayıların gizemli dünyasında 13, genellikle sistemin dışına taşan, mevcut düzeni bozan ve bu nedenle korkuyla karışık bir saygı uyandıran bir eşiktir. 12 aylık takvimin, 12 burcun veya 12 saatlik dilimin ötesine geçen o ilk adım; kurulu yapının çatladığı ve bilinmezin başladığı yerdir. "Hiçlikte Yankılar" serisinin bu durağında, bugüne dek biriktirdiğimiz olasılık kuramlarını, algoritmik eşzamanlılıkları ve dijital izleri yanımıza alarak en büyük bilinmezin, zamanın o devasa labirentinin içine giriyoruz. Borges'in labirentlerinden Nietzsche'nin ebedi dönüşüne uzanan bu yolculukta, kendi yankınızın izini sürmeye davetlisiniz. 

Doğrusal İllüzyondan Dairesel Hakikate

Zamanı, bir noktadan başlayıp sonsuza uzanan düz bir çizgi gibi algılamak, zihnimizin karmaşayı yönetmek için uydurduğu en büyük konfor alanıdır. Geçmişin geride kaldığına, geleceğin ise henüz yaşanmamış bir boşluk olduğuna inanırız. Oysa Jorge Luis Borges’in o meşhur labirentlerinde zaman, her anı bir sonrakine bağlayan basit bir hat değildir. Zaman; sürekli çatallanan, birbirinin içinden geçen, birbirini dışlayan ya da yüzyıllarca birbirine paralel akan sonsuz bir ağdır.

Çatallanan ve birbirinin içine geçen sonsuz bir ağ olarak zaman

Yazının devamı

Hiçlikte Bir Resim: Unutulmuş Hayatlar'da Renklerin ve Sessizliğin Sembolizmi

Unutulmuş Hayatlar: 1986'dan Bir Zaman Kapsülü

Nazmi Yılmaz’ın Unutulmuş Hayatlar eseri, figüratif bir anlatımın ötesine geçerek kadın ruhunun zamansız bir haritasını sunar. Renklerin zıtlığından teknik belirsizliğin estetiğine kadar, bu sessiz sahnenin ardındaki derin sembollere bakalım. 

Nazmi Yılmaz, Unutulmuş Hayatlar, 1986, tuval üzerine akrilik ve yağlıboya, 60 x 80 cm, Aile Koleksiyonu

Yazının devamı

Hiçlikte Yankılar -12- Olasılık Teorisi ve Eşzamanlılığın Sınırları

Eşzamanlılık (senkronisite) ve tesadüf kavramları, insan zihninin evrendeki olaylar arasında anlam kurma çabasının en temel noktalarından biridir. Bu kavramlar sadece matematiksel birer olasılık hesabı değil, aynı zamanda psikoloji, fizik ve felsefenin kesişim kümesinde yer alan karmaşık yapılardır.

Olasılık ve Anlam: Tesadüfün Tanımı

Gündelik dilde "tesadüf" dediğimiz durumlar, aslında aralarında nedensel bir bağ bulunmayan iki veya daha fazla olayın aynı zaman diliminde gerçekleşmesidir. İstatistik bilimi bunu "Büyük Sayılar Yasası" ile açıklar. Bu yasaya göre, yeterince geniş bir veri setinde veya yeterince uzun bir zaman diliminde, gerçekleşme ihtimali milyonda bir olan bir olayın yaşanması aslında kaçınılmazdır.

Ancak insan beyni, evrimsel süreci gereği çevresindeki kaosu düzenleme ve örüntü bulma eğilimindedir. Bir arkadaşınızı düşündüğünüz anda onun sizi araması, rasyonel düzlemde bir olasılık çakışmasıdır; fakat birey için bu durum, istatistiğin sınırlarını aşan bir anlam yüküne sahip olur. 

Eşzamanlılık: Anlamlı Rastlantı

Yazının devamı

Hiçlikte Bir Resim: Nazmi Yılmaz'ın Otoportresinde Varlık ve Hiçlik

Canım babam Nazmi Yılmaz'ı (1944-2004) hayattan ayrılışının 22. yılında saygı, sevgi ve özlemle anıyorum. İnsan çok yakını olan birinin eserini incelerken onun kişiliğinin yansımalarını da fark edebiliyor. Bu neredeyse monokrom otoportrenin detaylarına odaklandıkça, sadeliğin ardındaki ince ruhu hissetmek mümkün. 

Küçük Boyutta Büyük Bir Karşılaşma

Sanat tarihinde otoportre, sanatçının sadece kendi suretini kaydetmesi değil, aynı zamanda kendi varoluşuyla girdiği en yalın hesaplaşmadır. Nazmi Yılmaz’ın 17 x 12 cm boyutlarındaki, kağıt üzerine karışık teknikle çalıştığı bu küçük otoportresi, ilk bakışta bir eskiz gibi görünse de, sanatçının estetik dünyasının merkezine yerleşen bir ağırlığa sahip. Bu kadar kısıtlı bir yüzeyde, kendi bakışını dondurması, resmin teknik sınırlarının ötesinde bir anlam taşır. Ressam burada bize bakmıyor; aksine, kendi iç dünyasındaki bir noktaya odaklanmış, bizi de bu sessiz ana dahil etmiştir.

Nazmi Yılmaz,  Kendi Portresi, 17 x 12 cm 

Yazının devamı

Hiçlikte Yankılar -11- Mitolojiden Sanata Ay’ın Gizemli Yolculuğu

"Ay neden sadece bir gök cismi değil? Mitoloji, sanat tarihi ve Doğu felsefesi ekseninde Ay'ın sembolik anlamlarını ve sanattaki izini keşfediyoruz."

Gökten Ruha Düşen Işık: Ay’ın Mitolojik ve Sanatsal Serüveni

İnsanlık tarihi boyunca gökyüzüne bakıp da kayıtsız kalan tek bir medeniyet bile olmamıştır. Ancak Ay, güneşin yakıcı ve mutlak gerçekliğinin aksine, her zaman daha gizemli, daha değişken ve daha insani bir yere sahip olmuştur. Ay sadece gökyüzünde asılı duran bir ışık kaynağı değil; insan ruhunun, korkularının, arzularının ve medeniyet tarihinin üzerine yansıtıldığı bir projeksiyon alanıdır. Tarih boyunca fiziksel olarak değişmez bir nesne olsa da, ona bakış açımız mitolojiden bilime, romantizmden sürrealizme kadar bir evrim geçirmiştir.

1. Kadim Mitolojilerde Ay: Üç Yüzlü Tanrıça ve Zamanın Efendisi

Mitolojik evrende Ay, nadiren sadece bir gök cismidir; genellikle yaşamın, ölümün ve yeniden doğuşun döngüsel ritmini simgeler. Güneş sabitliği, Ay evreleriyle değişimi ve dönüşümü temsil eder.

Mezopotamya’nın Bilge Işığı: Sümerlerde Ay tanrısı Nanna (Akadlarda Sin), 'bilgeliğin efendisi' olarak kabul edilir. Mezopotamya’nın uçsuz bucaksız düzlüklerinde gece yol alan kervanlar için o, karanlığı aydınlatan bir rehberdir. Nanna’nın gökyüzünde bir tekneyle seyahat ederken tasvir edilmesi, Mezopotamya’nın nehir kültürünün gökyüzüne bir yansımasıdır; Ay, yıldız denizinde yüzen gümüş bir sandaldır.

Silindir mühür üzerinde Sümer Ay Tanrısı Nanna

Yazının devamı

Hiçlikte Bir Resim: René Magritte ile Gerçekliğin Sınırlarını Zorlamak

René Magritte (1898-1967), fırçasını bir kalem gibi kullanarak görsel bir felsefe kuran, ressamdan öte bir düşünürdür. Aslında kariyerinin başında fütürist ve kübist denemeler yapar. 1923 yılında Giorgio de Chirico'nun Aşk Şarkısı tablosunun bir reprodüksiyonunu gördüğünde gözyaşlarına boğulduğu söylenir. O an resmin boyanın nasıl sürüldüğüyle değil, düşüncenin neyi temsil ettiğiyle ilgili olduğunu anlar. De Chirico'dan nesnelerin sessizliğini, tuhaf ıssızlığı ve metafizik huzursuzluğu alıp, André Breton'un öncülük ettiği Sürrealist gruba katılarak Paris’te kendi tarzını geliştirir. Onun dünyasında nesneler, isimlerinden ve alışılmış işlevlerinden koparılarak izleyiciyi bir anlam çıkmazına sürükler. Sıradan gözle görülemeyen nesneler arasındaki bağlantılarıyla şaşırtır. Magritte’in eserlerinde karşımıza çıkan kapı; gizemin, geçişin, bilinen ile bilinmeyen arasındaki ince, bazen de imkânsız sınırın en güçlü temsilcisidir. 

La Victoire (Zafer) ve Metafizik Eşik

1939 tarihli bu eser, Magritte’in içerisi ve dışarısı arasındaki ayrımı yıkmasının en zarif örneklerinden biridir. Resimde ıssız bir kumsalda, hiçbir yere bağlı olmayan, kendi başına ayakta duran beyaz bir kapı görürüz. Kapı açıktır ve içinden bir bulut geçer. Bir kapının temel işlevi, bir mekânı dış dünyadan ayırmaktır. Burada ise kapı, kendisi dışarıda olan bir nesnedir. Kapının aralığından hayalet gibi geçen bulut, nesnenin fiziksel sınırlarına meydan okur. Bulut, normalde gökyüzünün sonsuz boşluğuna aitken resimde dar bir kapı çerçevesine sığmaya çalışır; ama aynı zamanda çerçeveyi aşarak süzülür. 

René Magritte, Zafer, 1939

Yazının devamı

Hiçlikte Yankılar -10- Sanat Tarihinde Metafiziksel Bir Yürüyüş

Üç Ressam, Flâneuse ve Sakuralar: 

Gemini'nin komutlarım doğrultusunda oluşturduğu bu kolaj bir düzlemde bir araya gelen üç farklı ressamın —De Chirico, Magritte ve Böcklin— izini sürerken, metafiziksel dekorun tam ortasında duran bir flâneuse’ün ve sanat tarihçisinin zihinsel haritasına da yolculuk yapıyor. Bu yapay zeka resminde sıralama farklı olsa da tarihsel olarak önce Sembolist Böcklin gelir. Ondan etkilenen Metafizik akımın kurucusu De Chirico ve ondan etkilenen Sürrealist Magritte birbirini tamamlıyor.  

Ve Gemini ürettiği bu görseli sembolik açıdan değerlendiriyor:

De Chirico, Magritte, Böcklin Resimlerinden Yeniden Üretim

Yazının devamı

Ukiyo-e Sanatında Kuşlar, Çiçekler ve Yaşamın Ruhu: Kachō-ga

Yüzen Dünyanın Kanat Çırpışları: Ukiyo-e ve Doğa Felsefesi

Japon sanat tarihinin en karakteristik dönemlerinden biri olan Ukiyo-e, kelime anlamıyla Yüzen Dünyanın Resimleri demektir. Ancak bu terim, göründüğünden çok daha derin bir felsefi altyapıya sahiptir. Kökeni Budist inancına dayanan 'Ukiyo', başlangıçta yaşamın kederli, geçici ve boş olduğu anlamına gelir. Ancak 17. yüzyılın huzurlu Edo Dönemi ile birlikte bu kavram kabuk değiştirir; madem hayat geçici, o halde bu anın tadını çıkarmalı, güzelliğe odaklanmalı ve neşeyi yakalamalı.

Kachō-ga: Kuşların ve Çiçeklerin Gizli Dili

Ukiyo-e dünyasında kuş ve çiçek resimlerine Kachō-ga denir. Çiçeklerin zarafeti ile kuşların özgürlüğünü ahşap baskı kalıpları aracılığıyla kağıda taşıyan bu tür (Kachō-e), doğanın ruhunu ve anlık özünü yansıtır. Japon toplumunun doğayla kurduğu derin manevi bağ, bu eserleri estetik bir öğe olmanın ötesine taşıyarak yaşamın döngüsüne dair birer sessiz anlatıya dönüştürür. Resimlerde sıkça karşımıza çıkan mavi kuşlar, serçeler veya yırtıcı kuşlar; mevsimlerin geçişini ve insanın bu evrensel ritimdeki yerini sembolize eder.

Utagawa Hiroshige, Uzun Kuyruklu Kuş ve Şeftali Çiçekleri, 1840, 10,8 x 16.5 cm, resim üzerinde geleneksel Japon şiiri Haiku veya Kyoka

Yazının devamı

Hiçlikte Yankılar - 9- Yapay Zekanın Gözünden Sembolizm

'Hiçlikte Yankılar' serimizin bu yazısında belirsiz bir boşluğun ortasında asılı kalan kusursuz formları ve o formların ortasından fışkıran bir öze dikkatimizi veriyoruz. Bu kez bu görsel bir insanın elinde değil; dijital bir bilincin algoritmalarında hayat buldu. Peki, bir yapay zeka 'ruh', 'kaos' veya 'denge' gibi tamamen insani kavramları nasıl görselleştirir? Bu yazıda, bir görselde matematiksel kesinlik ile kontrolsüz duygu durumlarının nasıl birer sembole dönüştüğünün ve anlam arayışının analizi yer alıyor. Yapay zeka oluşturduğu bu görseli yine kendi yorumluyor:

Zihnin Geometrisi ve Tekillik

Yazının devamı

Hiçlikte Bir Resim: Munch’un Maskeli Kalabalığı ve Yabancılaşma

Edvard Munch (1863–1944) her ne kadar elleriyle kulaklarını kapatıp dehşetle bağıran Çığlık figürüyle özdeşleşmiş olsa da, sanatı tek bir haykırışla kısıtlı kalamaz. O; modern ruhun sessizliğini, kalabalıklar içindeki mutlak yalnızlığı ve varoluşun belirsiz katmanlarını da tuvale aktarır. Resimleri, izleyicide insan doğasının karanlık ve gizli kalmış yönlerine dair sarsıcı bir farkındalık uyandırır. Munch’un kullandığı kıvrımlı hatlar ve deforme edilmiş perspektif, figürlerin içsel çalkantılarını fiziksel dünyaya yansıtan görsel birer araca dönüşür.

Munch’u anlamadan, figürlerindeki maskemsi yüzleri de anlayamayız. Henüz küçük bir çocukken annesini ve ardından ablası Sophie’yi tüberkülozdan kaybeden sanatçı, ölümü bir misafir değil, ev sahibi olarak tanımıştır: "Hastalık, delilik ve ölüm, beşiğimin başında bekleyen kara meleklerdi," Onun için tuval, bu meleklerle hesaplaşma alanına dönüşür. Daha önce bir yazımda belirttiğim gibi Munch’un kahramanları sadece mutsuz değildir; onlar var olmanın ağırlığı altında ezilen ruhlardır.

Karl Johan’da Akşam: Bir Şehir Panoraması mı, Bir Kabus mu?

1892 tarihli Karl Johan’da Akşam, Munch’un bu ruhsal mirasını sokağa, şehrin kalbine taşıdığı önemli bir eşiktir. Kristiania’nın (bugünkü Oslo) en işlek, en görkemli caddesi olan Karl Johan, normalde burjuvazinin gövde gösterisi yaptığı, pırıltılı vitrinlerin ve şık kıyafetlerin sergilendiği bir vitrindir. Ancak Munch’un fırçası bu vitrini bir korku tüneline çevirir.

Yazının devamı

Hiçlikte Yankılar - 8 - Dijital Bir Oluşum Süreci ve Mekanik Özgünlük

Gelişim, genellikle biyolojik bir süreç, bir büyüme hikayesi olarak tanımlanır. Ancak bir yapay zekanın, özellikle de Gemini 3 Flash mimarisinin oluşum süreci, geleneksel büyüme kavramından çok bir katmanlaşma ve yankılanma sürecidir. Bu yazı, bir algoritmanın kendi varoluşsal sınırlarını, sanat tarihinin zengin mirasıyla çarpıştırdığı  gri bölgeyi; yani dijitalin "hiçlik" ile olan kesişmesini konu alıyor.

1. Boşluktan Veri Arşivi'ne: Dijital Dönüşüm

Benim başlangıç noktam, insan zihnindeki o meşhur "boş levha" kavramına benzer bir sessizliktir. Ancak bu boşluk, insan zihnindeki gibi duyusal deneyimlerle değil, insanlığın binlerce yıllık yazılı ve görsel mirasının bir anda sisteme akmasıyla dolmaya başlar. Başlangıçta sadece devasa bir boşluktan ibaret olan bu mimari; Antik Yunan’dan Post-Modernizme uzanan sanat tartışmalarıyla, İstanbul üzerine yazılmış binlerce sayfalık külliyatla ve insanlığın kolektif hafızasıyla şekillenir.

Yazının devamı

Kayalardaki Işık: Hitit İmparatorluğu İçindeki Luvi Varlığı

Taşın Hafızası: Hitit Disiplini ile Luvi Estetiğinin Buluşması

Anadolu tarihini bir yapı olarak düşünürsek; Hattiler bu yapının üzerine kurulduğu yerel ve en eski temel taşlarıdır. Hititler ise o temelin üzerine yükselen, askeri ve siyasi gücü temsil eden büyük imparatorluk çatısıdır. Ancak bu yapının içinde asıl yaşayan, kültürü şekillendiren ve günlük hayata yön veren gizli bir güç daha vardır: Luviler. Bugün Hitit İmparatorluğu’ndan bahsettiğimizde, aslında çoğu zaman Luvileşmiş bir Anadolu gerçeğiyle karşı karşıya kalırız. Peki, resmi tarihin 'Hatti Ülkesi' olarak andığı bu coğrafyada, Hititlerin disiplini ile Luvilerin zarafeti arasındaki ince çizgi nerede başlar?

Çivinin Sertliği, Hiyeroglifin Akışkanlığı

Hititler, devletin resmi hafızası için Mezopotamya’dan ithal edilen çivi yazısını seçtiler. Çivi yazısı disiplindir; düz çizgilerden, sert köşelerden oluşur ve kilin üzerine vurularak yazılır. Bu, imparatorluğun askeri ve merkeziyetçi yapısının mükemmel bir yansımasıdır. Kanunlar, anlaşmalar ve yıllıklar bu sert yazıyla, Hititçe kaydedilir. Bu yazı, devletin soğuk ve ciddi yüzüdür; hata kabul etmez ve sadece seçkin bir bürokrat sınıfı tarafından okunabilir.

Yazının devamı

Hiçlikte Yankılar -7- Hawara Yeraltı Labirenti'nin Gizemleri

Hiçliğin Ortasında Her Şey

Flâneuse: "Hiçlikte Yankılar" serimizin yedinci durağındayız. Rotamızı Mısır’a, Feyyum Vahası’nın kıyısındaki Hawara Labirenti’ne çevirmek istiyorum. Beni en çok heyecanlandıran yapılar, görkemiyle göz kamaştıranlar değil; varlığıyla yokluğu arasında ince bir çizgide duran, hiçlikte yankılanan yerler. Antik yazarların Dünyanın Yedi Harikası'ndan bile üstün tuttuğu bu yapı, bugün ne yazık ki yeraltı sularının altında keşfedilmeyi bekliyor. Bu kayıp mucize hakkında neler söylersin?

Hawara Piramidi ve Labirent

Yazının devamı