hiçlikte bir an

Ukiyo-e ve Hokusai

2012-01-12T22:06:00.000+02:00

Japonya’da 675 yıl boyunca askeri bir yönetim olan ve babadan oğula geçen Şogunluk hüküm sürer. 1867’de feodal rejim son bulur ve bütün hâkimiyet imparatorun olur. Başkent Kyoto’dan Tokyo’ya taşınır. 1603-1868 yılları arası Edo veya Tokugawa döneminde Tokugawa ailesi Japonya’yı dünyadan soyutlayarak şogun kurallarını uygular. Japonya’nın kapılarını Batıya kapadığı bu dönemde Hokusai Fransa ve Hollanda’dan gravürler getirtip Avrupa sanatını araştırır. Gölgelendirme, perspektif, hacimlendirme, renklendirme öğrenerek ‘Ukiyo-e’ tarzına uygular ve Japon sanatına farklı bir canlılık katar...

Tokyo’da el sanatçıları ve tüccarlardan oluşan yeni bir burjuva sınıfı ortaya çıkar. Konfüçyüsçü toplumsal değerlerin ve feodalitenin egemen olduğu zaman diliminde üretilen Japon ahşap baskılara yüzen veya geçici dünya anlamındaki ‘Ukiyo-e’ denir. Bu resimlerde çoğunlukla sıradan yaşamın sorumluluklarından kurtulmuş kısa güzel anlar, erotik sahneler, fahişeler, geyşalar, aktörler, sumo güreşçileri, efsaneler, tiyatro aktörleri vb. gibi konular, servet ve gösteriş yapan elit kesimin popüler eğlenceleri, zevkleri, moda ve nesnelerin estetik nitelikleri tercih edilir. İlk zamanlar sadece siyah mürekkeple tek renk baskılar yapılırken 18. yüzyıldan sonra renkli baskı tekniği uygulanır. Dönemin önde gelen Ukiyo-e sanatçıları: zarif kadın çizimleriyle Utamaro, Hokusai, romantik ve duygusal manzaralarıyla Hiroshige ve Kabuki aktörleri resimleriyle Sharaku’dur. Utamaro kuşları ve çiçekleri kitap illüstrasyonlarında kullanır ancak Hokusai’de bu motifler (kachô-e) gravürlerin (1833-1834) belli başlı konularından biri olur. Ukiyo-e baskılarında alışılmadık ve beklenmedik anlar, karmaşık ve kıvrımlı çizgiler, gelişkin renk duygusu, doğa ve kadın güzelliğine duyulan sevgi ustalıkla, gündelik yaşam ve manzara yüksek anlatım gücüyle aktarılır...

bu araştırmamın tamamı 20 görsel ile birlikte lebriz sanal dergi'de

Bir Kuş

2012-01-04T01:02:00.000+02:00

sihirli ağaç

2011-12-29T20:03:00.002+02:00

Aralık ayında havaların mevsim normallerinin biraz üzerinde olması ve güneşli günlerin fazlalığı, kış depresyonuna girmeyi geciktirdi neyse ki. Kış sıkıntısı gelmesin hiç. Hep bahar havası olsun. Erken akşamlar bitsin. Tabi bir ara beyaza bürünsün her yer ama uzun sürmesin :).
Sihirli, sanat ve barış dolu yeni bir yıl olsun.

Viyana Hundertwasser Evi

2011-12-20T00:00:00.000+02:00

...Viyana’daki Mimar Joseph Krawina’nın planladığı ve Friedensreich Hundertwasser’in hayata geçirdiği ‘Hundertwasser Evi’ kitsch kapsamında ele alınıyor. Modern mimariye zıt, düz çizgilerin ve tekrarların olmadığı post-modern bu yapı, “Ressam özgür olmak istediği evler ve mimariler hayal eder ve bunları da gerçekleştirir.” ve "Renk dolu bir dünya cennet ile eş anlamlıdır." diyen ressam ve mimar Hundertwasser’in hayalgücünü kullanarak fantastik öğelerin nasıl göze hoş gelecek şekilde bir araya getirildiğinin de kanıtıdır. Geçtiğimiz yaz bir kısmı kamuya açık bir kısmı özel teraslardaki ağaçları, bitkileri; rengarenk cepheleri; farklı malzemelerle, boyutlarla ve renklerle oluşturulmuş pencereleri sütun ve kaideleri gördüğümde bina-insan-doğa birlikteliğinin somutlaşan masalsı bir örneği olduğunu düşündüm...* İnsana ve doğaya uygun renk ve şekillerle tasarlanmış bu organik binalarda yaşamak ister miydim emin değilim. Çevremde daha sade şeyler görmekten yanayım ama mimarideki Gaudi yapılarını andıran bu büyüleyici görünüm de oldukça yaratıcı. Beklenilen alışılagelmiş olandan uzak ve sürprizli...
*lebriz sanal dergi'deki yazımdan alıntı.

Kitsch’in Kralı: Jeff Koons

2011-12-14T17:23:00.005+02:00

...Kitsch’in Kralı olarak anılan Amerikalı sanatçı Jeff Koons endüstrinin hazır nesnelerini dönüştürüp genel zevke hitap eder. Sanat eleştirmenleri tarafından eleştirilen, anlamsızlık barındıran, şaka gibi görülen, tartışılan tasarımlarıyla, kocaman kitsch objeleriyle sıradanlığı ve bayağılığı gösterir. İzleyiciyi şaşırtarak ün kazanır. Büyük balondan sevimli hayvan heykelleri ve neşelendiren diğer çalışmaları pek çok müzede sergilenir, ‘Balon Çiçek’ ve ‘Asma Kalp’ vb. müzayedelerde yüksek fiyatlara alıcı bulur. Cesur sanatçı yaptıklarında herhangi bir ironi olmadığını belirtir. O Amerikan kültürüne ayna tutar...*

*lebriz sanal dergi'deki yazımdan detay

Silence

2011-11-24T18:49:00.000+02:00

4-5 yıl önce ay tutulması sırasında ntv'de çalıyordu. O zamandan beri favorim.

Nothing

2011-11-18T18:55:00.000+02:00

Depeche Mode - Nothing - 1987

dekoratif öğeler

2011-11-11T23:35:00.000+02:00

bazı nesneler vardır. yoklukları fazla bir kayıp değildir. varlıkları ise çevresinde hoş şeyler görmek isteyenlere iyi gelebilir. doğa gerçektir. doğayı çağrıştıran nesneler ise taklit. sonbahar mevsiminde ağaç olan sokaklarda, parklarda, ormanlık alanlarda dolaşıp yaprakların rengini seyretmenin uyandırdığı his ile yaprağı taklit etmiş bir nesneninki aynı olamaz tabi. yine de bir fonksiyonellik yüklenen eşya estetikle de birleşince göze hitap ediyor.

birkaç tasarım

2011-11-05T21:15:00.000+02:00

son günlerde gözüme takılan hoş tasarımlar ve duvar sticker'lar

Saat

2011-10-30T00:00:00.001+03:00

Tiktak Dogo Saat Robin Wood Ağaç Saat

Van için Herkes Tek Yürek!

2011-10-24T18:33:00.001+03:00

Van Depremi'ne duyarlılık gösteren ve zor durumda olan depremzedelere yardım elini uzatmak isteyen vatandaşlarımız için bir liste hazırladık. Aşağıdaki kanallardan dilediğinizi seçerek yardımlarınızı en kolay şekilde Van'a ulaştırabilirsiniz:

1. KIZILAY

2868'e tüm operatörlerden boş bir SMS göndererek Kızılay'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Ayrıca havale yoluyla destek olmak isteyenler, tüm bankalardaki "Türk Kızılayı" hesaplarından bağış yapabilir. Ayni bağışlar Türk Kızılayı lojistik merkezleri ve şubeleri tarafından kabul edilecektir. Tüm Kızılay şubelerinin iletişim numaralarını buradan öğrenebilirsiniz...

2. AKUT

Tüm GSM operatörlerinden 2930'a göndereceğiniz AKUT yazan bir SMS ile AKUT'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Kredi kartını kullanarak internet üzerinden bağış yapmak isteyen vatandaşlarımız CardFinans ya da diğer banka kartlarını kullanarak bağışta bulunabilirler.

Havale/EFT için Banka Hesap Numaraları;

T. İş Bankası - Gayrettepe Şubesi - TR14 0006 4000 0011 0800 6666 63

Finansbank - Gayrettepe Şubesi - TR92 0011 1000 0000 0001 9576 70

Garanti Bankası - Ortaklar Cad. Şubesi - TR26 0006 2000 3570 0000 0029 30

3. BAŞBAKANLIK YARDIM KAMPANYASI

Başbakanlık tarafından Van’da yaşanan deprem nedeniyle başlatılan yardım kampanyası çerçevesinde saptanan banka hesap numaralarına buradan ulaşabilirsiniz.

4. KARGO FİRMALARI

Yurtiçi Kargo, PTT Kargo, MNG Kargo ve Aras Kargo yardım gönderilerini ücretsiz olarak ihtiyaç sahiplerine ulaştırmaktadır.

5. HÜRRİYET EVLERİ

Deprem sonrası yaralarını sarmaya çalışan ve kış öncesinde evsiz kalan Van için Hürriyet Gazetesi de büyük bir seferberlik başlattı. Hürriyet, Van’da kış koşullarına dayanıklı, mutfak, banyo ve tuvaleti olan "Hürriyet Evleri" kuracak. Kızılay işbirliğinde başlatılan kampanya ile her biri 6 bin liraya kurulacak evler, evsiz kalan vatandaşlara sıcak bir yuva olacak.

Van Depremi - Hürriyet Gazetesi Bağış Hesapları

T. İş Bankası Mithatpaşa Şubesi

4228 - 0971947 / IBAN TR370006400000142280971947

T.C. Ziraat Bankası Kızılay Şubesi

Hesap No 685-2868-5189 / IBAN TR060001000685000028685189

Garanti Bankası Kızılay Şubesi

Hesap adı: Van Depremi - Hürriyet

Şube: 082 Hesap No: 6294703 / IBAN TR72 0006 2000 0820 0006 2947 03

Yapacağınız ufak bir yardım zor durumdaki bir çok insanı hayata bağlayan bir umut olacaktır. Mesajımızın ulaştığı herkesi, deprem bölgesinde yardıma ihtiyacı olan vatandaşlarımıza yardım etmeye davet ediyoruz.

Bir bumads sosyal sorumluluk içeriğidir.

ironi ve hiçlik

2011-10-17T00:00:00.106+03:00

*Hiçbir şey olmama ironi tarafından geçerli kılınan şiirsel tavırlar ve söylemlerden biridir, üstelik bunların en saygınıdır. Hiçbir şey olmamanın kendi içinde tutarlı olduğu gerçeğiyle zaten sezdirilen sonsuz şiirsel özgürlük, daha da olumlu bir şekilde ifade edilir; çünkü ironik birey son durağı hiçliğe gelmeden önce çok sayıda belirlemeyi olasılık biçiminde gezmiş, her birinin içinde şiirsel olarak yaşamıştır...

*İroni hem herşeyi yutan bir hiçliktir, hem de hiçkimsenin yakalayamadığı bir şeydir; hem vardır hem yoktur; ama derinlerinde alabildiğine komik bir şeyler vardır...

*Yalnızca düşüncenin dürtüsü olan, uyukladığı zaman onu canlandıran, dağıldığı zaman toparlayan bir ironi vardır. Başka bir ironi de; ulaşmak için çabaladığı son durağın ta kendisidir...

*Bir insanın hiçbir uzalaşmaya varamayacak iki şeyi birleştirmesi her zaman ironiktir...

*Söylev sanatında sık kullanılan bir söz oyununun adı olan ironinin özelliği, söylenen sözün aksinin ima edilmesidir. Fenomen öz değil, özün karşıtıdır...

*İroninin en çok rastlanan biçimi, kişinin aslında ciddi olmayan bir şeyi ciddi olarak söylemesidir. Diğer bir biçim ise, kişinin ciddi bir konuyu bir espri gibi şaka yollu dile getirmesidir ama buna daha seyrek rastlanır... İronik konuşma biçimi kendi kendisini yok eder. bir bilmecenin ve çözümünün aynı anda var olması gibidir. İronik konuşma biçiminde yine tüm ironilerin ortak özelliği olan bir yön daha vardır; bu da anlaşılmasına rağmen, doğrudan anlaşılmamasından kaynaklanan bir ayrıcalıktır...

*İroni için hiçbir şey kurulu değildir. Her şeyle keyfince, aklına estiği gibi uğraşır...

*İroni kendisini soyutlama süreci içindedir, çünkü geniş kitlelere ulaşmak istemez...

*İroninin hiçbir amacı yoktur, metafiziktir. Amaç ironiden başka bir şey değildir. İroninin amacı dışsal değil kendi içindedir...

*İroni boşluğu kendi boşluğu içinde güçlendirir... Öz ve fenomen arasındaki, ya da içsel dışsal arasındaki karşıtlığı korur... İroni yalnız kendisiyle ilgilenir...

*Her şey ne kadar boş ve anlamsız olursa öznellik o kadar hafif, içi boş ve solgun olur. İroni için her şey hiçlik olur ama hiçliğe bir kaç açıdan yaklaşmak mümkündür: Spekülatif Hiçlik, her an somutlaşmak için yok olur; çünkü o bizzat kendi yaratıcı dürtüsü olan somutluğun istemidir. Mistik Hiçlik, anlatıma dönük, aslında içerikle dolu olan bir hiçliktir; tıpkı gecenin sessizliğinin duymasını bilen insana çok şey söylemesi gibi. İronik Hiçlik ise ironinin hortlamak ve alay etmek için geri döndüğü ölüm sessizliğidir...

*Bir harekete karşı duran kişinin ister istemez ucundan kıyısından o harekete bulaştığı için, aynı zamanda o hareketin temsilcisi olarak gösterilmesi, kendini bilinçli veya bilinçsiz ironinin içinde o kadar iyi gizler ki bunu gözden kaçırmamak gerekir...

*Tüm çatışmalar bittikten ve kaleler yerle bir edildikten sonra, engin harabeleri gözden geçirip hiçbir şeyin kalmadığını, daha doğrusu kalanın bir hiçlik olduğunu fark eden ironiden başkası değildir...

*Doğa derin bir alaycılıkla "eğlenceyi yasla, mutluluğu üzüntüyle" birleştirmiştir...

Kierkegaard, Soren, İroni Kavramı, çev: Sıla Okur, İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, 2003, Mayıs

"Bir zamanlar Nietzsche, Benjamin ve Kierkegaard'ın Türkçe'ye çevrilen tüm kitaplarını almak gibi bir takıntım vardı. Hepsini aldım mı hayır... Yukarıdaki inciler Kierkegaard'a ait."

Broş

2011-10-10T00:00:00.002+03:00

'Ağaç ve Martı' broşun tasarımcısı Meral Saatçi, Aşk var serisinden 'Aşk Beklemez' broşun tasarımcısı Nesrin Dugan

Hayal ve Hakikat

2011-09-23T00:00:00.002+03:00

"İstanbul Modern, 16 Eylül'de başlayan ve 22 Ocak 2012' ye kadar sürecek olan ve geçen gün ziyaret ettiğim “Hayal ve Hakikat - Türkiye’den Modern ve Çağdaş Kadın Sanatçılar” sergisi ile, Türkiye'nin toplumsal ve kültürel dönüşümünü kadın sanatçıların üretimleri üzerinden gündeme getirmeyi amaçlıyor. Modern ve çağdaş sanatta kadın sanatçıların öncü ve eleştirel pozisyonlarını merkez alan sergi, Türkiye’nin sosyokültürel tarihine yeni ve alternatif bir bakış sunuyor. Küratörler Fatmagül Berktay, Levent Çalıkoğlu, Zeynep İnankur ve Burcu Pelvanoğlu’nun oluşturduğu seçki, kadın sanatçıların 1900’lü yılların başından bugüne uzanan üretim sürecini kapsayarak, resimden videoya birçok farklı sanat disiplinine yer veriyor...

Aynı zamanda modern ve çağdaş Türk sanatı tarihinin özeti niteliğini taşıyan sergi, hayat hikayeleri ve üretimleri hakkında fazla bir bilgiye sahip olmadığımız ve artık adları unutulmaya yüz tutmuş öncü kadın sanatçıları, yeniden keşfedilen modernleri ve neredeyse son kırk yıldır çağdaş sanat ortamını düşünsel tavır ve pratik eylemleriyle yönlendiren yaklaşık 80 sanatçıyı birbirine bağlıyor.

Eczacıbaşı sponsorluğunda gerçekleştirilen Sergi, adını ilk Türk kadın romancı Fatma Aliye’nin Ahmet Midhat ile birlikte kaleme aldığı 1891 tarihli “Hayal ve Hakikat” adlı romanından alıyor. Bir aşk romanı olarak dönemin pek çok simgesel özelliğini bünyesinde barındıran iki bölümlü kitabın hayal olarak adlandırılan kısmını Fatma Aliye, hakikate vurgu yapan kısmını Ahmet Midhat yazar.Romanın kapağında Fatma Aliye sadece cinsiyetini belirten “Bir Kadın” mahlasıyla yer alır. Buna karşılık hakikatin sahibi ise erkektir. “Hayal ve Hakikat” adlı romanı kendisine referans olarak alan sergi, kadın sanatçıların hayallerini hakikate nasıl dönüştürdüklerini araştırarak, kadın sanatçıların üretimlerinde hakikatin farklı katmanlarıyla kurdukları ilişkinin bugünkü çağdaş sanat kültürü içindeki yerini görsel örnekleriyle anlatıyor.

Sergi, kadın sanatçıların üretimlerine dikkat çekerek, sanat tarihindeki konumlarını hatırlatırken, toplumsal alanda kadınların içinde bulundukları durumu ve sorunlarını da gündeme getiriyor. Bu konuda eleştirel bir tartışma platformu oluşturarak, kadın sanatçılarla farklı toplumsal grupların bir araya geleceği bir üretim ve düşünce alanı yaratmayı hedefliyor. Sergiye paralel olarak düzenlenen panel, sempozyum ve atölye gibi etkinliklerde ise görsel sanatlar, müzik, sinema, edebiyat, tasarım kültürü gibi alanlarda üretimde bulunan kadın sanatçılar izleyicilerle buluşuyor ayrıca Türkiye’de kadın çalışmaları, feminist teori ve cinsiyet tartışmaları üzerinden konunun analizinin yapılması hedefleniyor."

Sanatçılar: Mihri Müşfik, Melek Celal Sofu, Belkıs Mustafa, Güzin Duran, Nazlı Ecevit, Fahrelnissa Zeid, Aliye Berger, Bedia Güleryüz, Sabiha Rüştü Bozcalı, Nermin Faruki, Sabiha Ziya Bengütaş, Hale Asaf, Maide Arel, Şükriye Dikmen, Eren Eyüboğlu, Semiha Berksoy, Füreya, Frumet Tektaş, Zerrin Bölükbaşı, Leyla Gamsız, Naile Akıncı, Tiraje Dikmen, Bilge Civelekoğlu Friedlaender, Bilge Alkor, Candeğer Furtun, Tülay Tura Börtecene, Alev Ebüzziya Siesbye, Füsun Onur, Nil Yalter, Tomur Atagök, Neş’e Erdok, İpek Duben, Nur Koçak, Nevhiz, Seyhun Topuz, Meriç Hızal, Nancy Atakan, Gülsün Karamustafa, Canan Beykal, Ayşe Erkmen, Azade Köker, Fatma Tülin, Hale Arpacıoğlu, Canan Tolon, İnci Eviner, Kezban Arca Batıbeki, Handan Börüteçene, Canan Dağdelen, Hale Tenger, Selda Asal, Selma Gürbüz, Aydan Murtezaoğlu, Gül Ilgaz, Şükran Moral, Arzu Başaran, Gülay Semercioğlu, Mürüvvet Türkyılmaz, Neriman Polat, Canan, Nezaket Ekici, Esra Ersen, Ebru Özseçen, Elif Çelebi, Leyla Gediz, Bengü Karaduman, Aslı Sungu, İnci Furni, Nilbar Güreş, Seda Hepsev, Ceren Oykut, Ekin Saçlıoğlu, Gözde İlkin, Güneş Terkol, Atılkunst

İstanbul

2011-09-18T00:00:00.000+03:00

İstanbul her mevsimde ayrı bir güzelliğe bürünüyor. Bazen tam anlamıyla içine girmeden onu dışarıdan seyretmek daha iyi çünkü metropolde yaşamanın gereklerini yerine getirmedeki umursamazlık sinir bozucu olabiliyor. Doğduğu yerlerden göç edenlerin artık hayatlarını sürdürecekleri kentin düzenine uyması gerekir. Oysa gelen önceden alıştığı yaşam tarzını da beraberinde getiriyor. Sosyal çeşitliliğin, renkliliğin olması son derece doğal. Yine de temel bazı konularda anlaşmalı. Bireyin önce kendisine, sonra karşısındakine saygısıyla, düşünceli davranışlarıyla ve uzun bir geçmişe sahip kente karşı özenli tutumuyla kültürel zenginliğe ulaşılabilir. Başkasını rahatsız etmediği, şehrin dokusuna zarar vermediği sürece herkes geleneklerini devam ettirebilir ama bunlar tek doğruymuş gibi dayatılamaz...

Büyük kentin göç ve nüfus yoğunluğuyla beraber trafik, düzensiz ve fazla yapılaşma sorunları, bunun yanında alakasız şeylerin bir araya gelişiyle kendini gösteren zevksizlik, özellikle yaz aylarında çeşitli kokular, bunaltıcı ve nemli hava da var. Hiçbir suçu olmayan, sadece sessizce ama hüzünle tanıklığını sürdüren İstanbul'un gün geçtikçe hor kullanılan bir eşya gibi yıprandığını görmek üzüntü verici. İstanbul’u sevebilmek için onu kusurlarıyla kabul etmekten başka çare yok. Doğduğum, büyüdüğüm, yaşadığım; keşfedebilecek farklı sokakları olan, karmaşık, kozmopolit, monotonluktan uzak, büyülü, esrarengiz, tarihinden ve sanatından kopmadan geleceğe ulaşmaya çalışan ve tam anlamıyla yaşayan bu kentte ömür tüketmekten memnunum. Kısa süreli uzaklaşmalar iyi geliyor ama döneceğim yer yine İstanbul. Bir de Konstantinos Kavafis'in çok güzel ifade ettiği gibi "gidip gidebileceğim tek yer"de bu kent...

bu yazımın devamı: Lebriz Sanal Dergi'de

vintage ve modern yastık

2011-09-11T00:00:00.007+03:00

Dwell Studio, Vintage blossom azure pillow Etsy, Turkuaz kuşlu yastık

Gray tree and bird print pillow cover on white cotton fabric

here there and everywhere

2011-09-05T00:00:00.004+03:00

Lauren Alexander

Nayad Bal'ın Kuşları

2011-08-28T00:01:00.018+03:00

Nayad Bal'ın özellikle kuşlu, çiçekli, kalpli, yapraklı, evli, ağaçlı; zarif ve sade takı tasarımları harika. Üstelik kalp-kuş, çiçek-kuş, ev-ağaç, ev-kalp gibi birliktelikler de var. Gümüş, altın ve taş son derece uyumlu kullanılmış, detaylara özen gösterilmiş. Koleksiyonlar: Elegance, Simple, Happiness, Soul whisper, Birds fly, You are mine adları altında toplanıyor. Favorilerim Happiness ve You are mine.

Prag'daki Müzeler

2011-08-20T00:00:00.015+03:00

Prag nüfusuna oranla müzeler açısından zengin bir şehir. Açık alanda görülebilen kentin simgesi anıtlar ve yapılar dışında; Musevi Müzesi, Prag Şehir Müzesi, Ulusal Müze, Askeri Müze, Ulusal Teknik Müzesi, Mozart Müzesi, Antonin Dvorák Müzesi, Bedrich Smetana Müzesi, Kepler Müzesi, Dekoratif Sanatlar Müzesi, Güzel Sanatlar Müzesi, Modern ve Çağdaş Sanat Müzesi, Genç Sanat Müzesi, Oyuncak Müzesi, Müzik Enstrümanları Müzesi, özel koleksiyonların sergilendiği müzeler vb. saymak mümkün. Komünizm Müzesi, İşkence Aletleri Müzesi, Absinth Müzesi, Seks Aletleri Müzesi gibi ilginç olanları da var. Ayrıca çeşitli yerlerdeki Ulusal Galeri Sergileri, Prag Sanat Galerisi, Prag Kale Galerisi ve benzerleri de eklenebilir.

19. yüzyıl sonu 20. yüzyıl başının önemli ressamlarından Çek Alphonse Mucha’ya adanan Mucha Müzesi; kent merkezinde bir sokaktaki Barok Kaunický Sarayı’nın giriş katında. Müzedeki dar ve uzunlamasına düzenleme; yağlıboya resimlerinden, karakalem çizimlerinden, pastel çalışmalarından, afişlerinden, taşbaskılarından, fotoğraflarından ve kişisel eşyalarından oluşan 100’ün üzerinde bir seçki ile sanatçının dünyasını görünür kılıyor. Giriş holünün yan kısmında hatıra ve hediyelik eşyalar satılan küçük dükkânlar; ilerisinde ise bilet alınan bölüm sonrasında ilk salona geçiliyor. Burada “sanatçının görevinin sanatı sıradan insanlara ulaştırmak olduğuna” inanan Mucha’nın Paris’te yaptığı ve Art Nouveau tarzını yansıtan dekoratif panoları sergileniyor. Ressam “panolarının sadece özel bazı odalar için değil herkes tarafından alınabilir olmasından mutluluk duyduğunu” belirtir. Mevsimleri, gündüzü geceyi, ayı, yıldızları sembolize eden bu panolarda; çiçekli dalgalı saçlarıyla ve kıvrımlı hafif giysileriyle güzel kadınlar, süsleyici unsurlar, zarif ve özenli çizgiler, uyumlu pastel renkler göze hitap ediyor...

bu yazımın devamını lebriz sanal dergi'den okuyabilirsiniz.

Ağaç Kitaplık

2011-08-14T23:50:00.004+03:00

Fonksiyonla birlikte göze de hitap eden tasarımlar her zaman ilgi görür. Sadelik, kullanılan malzeme, renk önemli. Bu açıdan bakıldığında fotoğraftaki duvara monte edilen ağaç kitaplıkların çok başarılı olduğunu söyleyebilirim. Koreli genç tasarımcı Shawn Soh kitabın ağaçtan geldiğini de vurguluyor. Her ne kadar kitapların tozlanmaması için sertleştirilmiş cam kapaklı bir kitaplıkta durmasını uygun bulsam da bu tasarımı beğenmemem mümkün değil.

Esprit

2011-08-05T00:00:00.081+03:00

Dünya çapında çok sayıda mağazası bulunan hazır giyim markası Esprit'in ürünleri Türkiye'deki fabrikalarda da üretiliyordu. Avrupa mağazalarında benzer ürünler 5 katı fazla fiyatlandırılırken ihraç fazlası olanları semt pazarlarında satılıyordu. Özellikle Casual giyim tarzını tercih edenlerin aradıklarını bulabilecekleri bir marka.

Mavi

2011-07-28T22:20:00.007+03:00

mavi griden sonra en sevdiğim ikinci renk...

mavi'nin jean'leri bir kaç yıkamadan sonra 2 beden bollaşıyor ama bluzları, elbiseleri ve etekleri güzel...

* fotoğraflar mavi'den ve trendyol'dan

Masal Kuleleriyle Prag

2011-07-13T00:00:00.002+03:00

Prag tarihi ve entelektüel yapısıyla Orta Avrupa’nın gözdesi olmakla birlikte son on yılda Türklerin de seyahat planlarına dâhil ettikleri bir yer. Genellikle seyahat firmaları Budapeşte, Viyana ve Prag turu düzenler ve PVB derler. Bu üçlüden görmediğim Tuna kıyısındaki Budapeşte Avrupa’nın incisi diye tanımlanır. Kız kardeşimi, eşini ve yeğenlerimi ziyarete gittiğim Prag’da uçak bulutların üzerinden alçalınca edindiğim ilk izlenim “Ne kadar yeşil alan ve planlı bir yerleşim var” oldu. Havaalanından kent merkezine giderken de bu düşüncem değişmedi...

Çek mimarlar kendi kültürlerinden ve Avrupa’nın ortasında oldukları için de çevrelerinde gelişen akımlardan yola çıkarak mimari anlayışlarını meydana getirirler. 1526-1861 arasında Avusturyalı Hapsburg hanedanının hüküm sürdüğü ülkede Çekler yönetimi yeniden ele geçirince kültürlerini geliştirirler. Prag’da yeniden yapılaşmaya gidilir. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu yıkılınca Çekoslavakya kurulur. 40 yıllık Komünizm döneminde ise sanat ve mimari geriler. Son derece yalın ve çok katlı yeni evler kent dışında inşa edilir. Komünizm sonrasında özgürlükçü anlayışla Prag hareketlenir.

Kentte masalsı bir atmosferin oluşmasında mimarinin ve heykellerin rolü büyük. Aslında Viyana’dakilerle kıyaslandığında daha az görkemli gibi. Viyana’dakiler anıtsal, aydınlık ve gösterişli. Prag’da yangınların ve sellerin etkisiyle yapılarda ve heykellerde kararmalar olmuş. Bu da kentin üzerine melankoli serpiyor. Sadece kilise, kule, kale, saray, tiyatro, opera, müze gibi binaların değil oturulan evlerin de pek çoğu işlevselliği yanında belli bir estetikle göze de hitap ediyor. Beyaz ya da pastel tonlarda renkli cephelerdeki olmazsa olmaz heykeller, sütunlar, kemerler, kabartmalar, bezemeler ve pencere önlerindeki rengârenk çiçekler yüzünden yola değil de havaya bakarak yürüdüm çoğunlukla. Kıvrımlı bitkisel bezemeli Art Nouveau, Art Deco demir veya ahşap kapılar da göz alıcı. Her sokakta bu anlamda ayrı bir görsellik var. Mimariyle ve heykelle ilgili kişilerin birdenbire gözünü alamayacağı bir yapıyla karşılaşma olasılığı yüksek. Tıpkı Boğaz’ın dar sokaklarından birinde yürürken denizi görmek gibi. Rönesans saraylarının örnek alındığı, her katta ayrı bir sütun başlığı, kemer çeşidi görülen konutlar genellikle bitişik ve en fazla 3, 4 katlı. Dikdörtgen ya da kare planlı yapıların ortalarında avlular bulunuyor. Kentin 1000 yıla yayılan mimarisinde: Romanesk, Gotik, Rönesans, Barok, Rokoko, Neo-Klasisizm, Neo-Gotik, Art Nouveau, Art Deco vb. tarzlar ön planda. Gece aydınlatmasıyla külahlı kuleleriyle kent büyülü bir görünüme kavuşuyor...

bu yazımın devamı için bakınız: lebriz sanal dergi

Praha Vytopna Restaurant

2011-07-03T00:00:00.008+03:00

Prag'da bir akşam yemeğe gittiğimiz ve yeğenlerimin çok sevdiği Vytopna Restaurant turistlerin de ilgisini çekiyor. Masaların yanlarına 400 metre uzunluğunda minyatür raylar döşenmiş ve içeçekler her masanın ortasına küçük tren vagonlarıyla dağıtılıyor. Bardaklar boşalınca tren onları almak için bir kez daha geliyor. Çocuklu masalara Thomas adlı tren servis yapıyor. Ayrıca cam bölmeler içinde geleneksel demiryolları ile ilgili olan restoranın sahibinin tren koleksiyonu da sergileniyor. Aileler ve özellikle çocuklar için eğlenceli restoranda ızgara somon, kızartılmış ördek, salatalar, makarnalar, vejeteryan yemekleri, biftek, tavuk ve çeşitli tatlılar yenebilir...

Prag'dan görünümler

2011-06-30T00:05:00.004+03:00

Viyana' da bir tanıdık

2011-06-20T00:00:00.036+03:00

Viyana'ya gittiğimiz gün önemli caddelerinden biri trafiğe kapalıydı. Bize kenti gezdiren Mustafa Bey eşcinsellerin gösterisi olduğunu söyledi. Etkinliğin adı Rainbow Parade 2011 (Regenbogenparade). Hiç de yabancı olmayan bir şarkıyı duyduğumuzda durup son derece renkli, hareketli, coşkulu bu kalabalığı izledik.

Botticelli ve Primavera

2011-05-17T00:00:00.013+03:00

Arno nehri kıyısında dükkanı olan deri ustasının oğlu, Floransalı Sandro Botticelli’nin (1446 – 1510) gerçek ismi Alessandro di Mariano Vanni Filipepi’dir. Fra Filippo Lippi’nin ve Verrocchio’nun öğrencisi olduktan sonra 1470’de kendi atölyesini kuran sanatçı Medici ailesinin korumasında çalışmalarını sürdürür. 14. yüzyılda Duccio, Cimabue, Giotto, Simone Martini, Lorenzetti ile resimde Bizans etkileri kırılmaya başlar. Floransa’da 15. yüzyılda, Rönesans resminin biçimlenmesinde ve gelişmesinde etken olan Massacio, Fra Angelica, Uccello, Fra Filippo Lippi, Gentile de Fabriano, Benozzo Gozzali, Domenico Ghirlandio, Luca Signorelli, Antonio Pollaiuolo, Pinti Ruchio, Piero Della Francesca, Botticelli, Leonardo da Vinci vb. sanatçılar genellikle kilise ve belediye saraylarının duvarlarına freskler yaparlar. Yaş sıva üzerine suda çözülmüş boya pigmentleri kullanılan bu duvar resmi zorlu bir tekniktir. Ressamlar güneş doğmadan kalkıp sıva kurumadan boyayı sürmek zorundadır...

Sanata, bilime, doğaya, insana, bireyselliğe değer verilen Floransa’nın altın çağında sanatçılar, filozoflar, edebiyatçılar, mimarlar, bilim adamları birbirleriyle yakınlık kurarlar ve hümanist düşünceyi yayarlar. Entelektüeller Yunan ve Roma’nın özgün sanat ve edebi eserleriyle, derin ve gizemli gerçekler içerdiğini düşündükleri mitolojisiyle ilgilenirler. Klasik Yunanca metinleri çevirirler. Küçük bir kent olmasına rağmen ekonomik yönden gelişmiş Floransa’nın çok sayıda üretken ve özel kişilikleri ortaya çıkarması hayranlık uyandırır. Çok yönlü evrensel insan tipi bu döneme özgüdür. Kültürel ortamın şekillenmesinde hümanist hareketin kurucularından Leon Battista Alberti’nin de katkıları büyüktür.

Böyle bir ortamda yaşayan Botticelli’nin Floransa’daki kiliselerde ve Vatikan’da Sistina Şapeli’nde dini konulu resimleri yer alır. Ayrıca Medici Ailesi’nin portrelerini de yapar. Ancak en bilinen resimleri ‘İlkbahar’, ‘Aphrodite’nin Doğuşu’, ‘Venüs ve Mars’ adlı mitolojik konulu olanlardır. Aşk ve güzellik tanrıçası Aphrodite denizin beyaz köpüklü dalgalarından doğar. Doğduktan sonra Kythera’ya uğrar sonra da Kıbrıs’ta karaya çıkar. Yürüdükçe ayaklarının altından yeşil çimenler fışkırır. Ağaçlarda sembollerinden olan güller açar. Homeros onun Zeus ile Okeanos’un kızı olduğunu belirtir...

bu araştırmamın devamı için bakınız lebriz sanal dergi.

makaron

2011-05-11T00:00:00.013+03:00

Pazar günü arkadaşımla Kadıköy'ün eski pastanelerinden Baylan'da kahveli, karamelli, frambuazlı ve kayısılı makaron yedik. (Ne yazık ki çikolatalı kalmamıştı.) Çok beğendim. Az şekerli, kreması hafif... Daha önce 'Gourmet Garage' ınkini yemiştim ama o iyi değildi. Bildiğim kadarıyla Beyaz Fırın, Divan (Frambuaz, Şokola, Fıstık, Passion Fruit, Gül, Karamel, Türk Kahvesi, Vanilya vb.) gibi pastanelerde de var. Aslında bu işin uzmanı Ladurée. Geçtiğimiz aylarda Bebek'te ve İstinye Park'ta şubeleri açıldı. Henüz Ladurée makaronlarını tatmadım ama çok lezzetli olduklarına eminim. Makaronlar Fransa'da üretilip bütün dünyadaki şubelere dağılıyormuş. Her yerde tat aynıymış. Fransa'da 26 çeşitken İstanbul şubelerinde 12; belki zamanla diğerleri de gelir. Rengarenk makaronların kutularının dizaynı da gerçekten hoş ve zarif. Evet Türkiye'nin de geleneksel acıbadem kurabiyesi var ama ben oldum olası sevemedim malesef.

Sanat Eleştirisi

2011-05-06T00:00:00.011+03:00

Yıllar önce bir panelde eleştirmenlerin görüşlerini dinleme fırsatım olmuştu. Konuşmasında eleştiri ve sanat tarihi birlikteliğine değinen Jale Erzen’e göre "Türkiye’de eleştiride tavırlar belirsiz. Batı dışındaki toplumlarda eleştirinin gelişememesinin nedeni sanatın çok belirgin amaçlara yönelmesi ve otonom olması. Günümüz sanatında endüstri ve teknolojiyle birlikte anlam ve biçim kopuktur. Biçimi sanatçı tek bir parçada sunmuyor. Biçim ve içerik arasında doğrudan bir ilişki yok. Sanat eseri parçalanmış durumda. Eleştirmen biçimi yapılandırmalı"...

Eleştirmen ve küratör Ali Akay için ise: “Ölümün varlığını hisseden insan sanat yapar. Eleştiri için kuramsal alan ve söz söyleyecek insanların ortamı zorunlu. Dönemler boyunca çağdaş ve modern sanatların problemi anlam ve biçimin kopması değil birleşmesi, kavramla el becerilerinin aynı yerde kullanılmasıdır. Bugünün sanatında da biçim ve içerik birlikteliği vardır. Yapıt içinde bulunduğu dönemde eleştirilmelidir. Modern akım temsiliyeti kırmıştır ancak Postmodernizm’de yeniden ortaya koyulur.”

“Biçim ve içerik arasında varsayılan karşıtlık biçem kavramının çağdaş kullanımlarının peşini bırakmayan düşüncedir. İçerik kavramı yerine oturtulmadıkça biçem ve içerik arasındaki organik ilişkinin herhangi bir yolla olumlanması gerçekten inandırıcı olmayacaktır ya da bu olumlamayı yapan eleştirmenleri kendi özgün söylemlerini değiştirmeye götürmeyecektir. Pek çok eleştirmen bir sanat yapıtının biçemle süslenmiş belli bir miktarda içerik içermediğini kabul edecektir... Sanat yapıtında içerik bulunması kendi başına oldukça özel bir biçemsel uzlaşım oluşturur. Eleştiri kuramına düşen görev konu malzemesinin biçimsel işlevini ayrıntılarıyla incelemektir” (1)...

bu yazımın devamı lebriz sanal dergi'de...

ve karşınızda mayıs

2011-05-03T00:00:00.004+03:00

Mayıs geldi. Evde ve dışarıda gördüğüm güzellikleriyle nihayet bahar da kendini gösterdi:

güneş, çiçekler, kuşlar, ağaçlar, ruh hali gülümsüyor sanki :)

7. yıl anısına

2011-04-29T20:30:00.008+03:00

Ressam Nazmi Yılmaz'ın (22 Ocak 1944 İstanbul - 29 Nisan 2004 İstanbul) 2000 - 2002 yılları arasında yaptığı kağıt üzerine karışık teknik çalışmalarından seçmeler

ebru örnekleri

2011-04-20T23:37:00.019+03:00

Nazan Yılmaz'ın 1996 yılındaki Altın Mikrofon Şarkı Yarışmasında birinci olan bestesi Giz eşliğinde ebru çalışmaları

Osmanlı Hanedanından Bir Ressam

2011-04-10T00:00:00.003+03:00

15. yüzyıldan itibaren Fatih Sultan Mehmet himayesinde kitap, minyatür, tezhip, hat gibi sanatlar gelişir, saray nakışhanesi kurulur. Nakkaşbaşı Venedik’e eğitime gönderilir. Yabancı sanatçılar sarayda görevlendirilirler. 18. yüzyılda Batı resminin özellikleri ilk olarak minyatürlerde görülmeye başlar. 19. yüzyılla birlikte ise minyatür ve el yazmaların yerini mimariyle bağlantılı duvar ve tuval resmi alır. III. Selim (1789-1807) ve II. Mahmud (1808-1839) zamanında kurulan askeri okullarda resim dersleri verilir. İstanbul’a gelen yabancı sanatçılar yağlıboya tablolar, köşk ve sarayların duvarları ve tavanları için resimler yaparlar...
II. Mahmud ve Sultan Abdülmecid (1839-1861) nakkaşları eğitim için Avrupa’ya yollarlar. Adı geçen dört padişah da portrelerini yaptırırlar. Sultan Abdülmecid İbrahim Efendi’den desen dersleri alır. 19. yüzyıl Osmanlı hanedanının Batı saraylarındaki gibi eğitildiği ama Doğuya ait edebiyatı, müziği, dini de bilen, kültürlü ve sanatsal yönü güçlü aydınların olduğu bir dönem. O zamana kadar devlet işlerinde donanımlı olmakla birlikte sanatçıları koruyan, hattat, şair, müzisyen, kuyumcu padişahlar vardır. Ancak Sultan Abdülaziz (1861-1876) ve oğlu Şehzade Abdülmecid Efendi resim sanatını hem desteklerler, okumak için sanatçılar gönderirler hem de idari görevlerinin yanında kendileri de desen ve resim yaparak bu alanda başarılı olurlar. Avrupa adetlerini sevmeyen, içki içmeyen Abdülaziz Arapça öğrenir, ney çalar, güreşlere ve ahşap işlerine meraklıdır. Bunların yanı sıra hattattır ve güçlü bir desencidir. Chelebowski, Ayvazovski, Şeker Ahmet Paşa, Gobel Berton yakınlık kurduğu sanatçılardandır. Heykelini yaptıran ve yurtdışına seyahat amaçlı giden ilk padişah olarak da bilinir. Paris, Londra ve Viyana’da sarayları, müzeleri, sergileri gezer. Döndükten sonra Şeker Ahmet Paşa’ya ve Gerome’a Türk ve yabancı sanatçıların tablolarını aldırarak saray koleksiyonu oluşturur.

Son Osmanlı halifesi ve veliahdı Şehzade Abdülmecid Efendi (1868-1944) resimle, müzikle, edebiyatla, binicilikle, güreşle, avcılıkla, eskrimle ilgilidir, sanat tutkunu ve mesendir. Dolmabahçe Sarayı’nda Sultan Abdülhamid’in (1876-1909) yanında yetişir. Yıldız’daki Şehzadegan Mektebi’nde Fransızca, Almanca, Farsça ve Arapça öğrenir. Veliahtlığı 1918-1922, halifeliği* ise 19 Kasım 1922 - 3 Mart 1924 tarihleri arasındadır. Babası Sultan Abdülaziz’in önce tahttan indirilmesi sonra öldürülmesi, abisinin intiharı, saraydaki çekişmeler ruhsal yönden onu sarsan olaylardır. Yine de sevdiği konulara yoğun ilgisiyle ve başarı göstermesiyle üzücü olayların kasvetinden uzaklaşır. Batı müziğine hayranlık duyar. Franz Liszt’in müzik derslerine girer. Çok iyi düzeyde piyano, viyolonsel ve keman çalar, besteler yapar. Bağlarbaşı’ndaki köşkünde sanatçıların ve aydınların katıldığı toplantılar düzenler. Entelektüelliği, çağa ayak uydurması ve çok yönlülüğü dinin şartlarını yerine getirmesini engellemez...

araştırmamın tamamı lebriz sanal dergi'de

sarelle bitter nutella'yı geçer mi?

2011-04-02T00:20:00.001+03:00

uzun yıllar tartışmasız birinci sırada nutella vardı benim için. kıvamı ve lezzetiyle bayıldığım bir tattı. kavanozdan kaşık kaşık yemezdim, öyle bir adetim olmadı. ekmek üzerine sürerdim hep. yaklaşık bir yıl önce sarelle bitter ile tanışınca benim gibi ısrarla % 70 bitterci biri için nutella'nın pabucu dama atıldı. Sarelle Kakaolu Fındıklı Bitter Çikolatalı Ezme daha yoğun kakao ve daha az şeker oranıyla vazgeçilmezim oldu bile. yeni görünümün harika olsa da üzgünüm nutella. seni geçen bir tat buldum. çikolatalarda %70 bitter dışındakiler çok şekerli geliyor. sarelle bitterde kakao oranı düşük gibi ama tat olarak fark edilmiyor. bu arada kardeşimin yurtdışından getirdiği çikolatalar kadar olmasa da ülker napoliten bitter de fena değil. üzerinde kakao kuru maddesinin minimum %65 olduğu yazıyor.

Kaybedenler Kulübü

2011-03-22T00:00:00.010+02:00

1997-2003 yılları arasında dinlediğim radyo programından favorilerim*.
Kent fm'de pazartesi, salı ve perşembe geceleri 23:00-02:00 arası yayındaydı. birkaç programı kaydetmiştim. radyolarda daha iyisinin yapıldığını sanmıyorum. Kaan Çaydamlı ve Mete Avunduk'un hem çaldıkları müzik hem de konuşmaları iyiydi gerçekten.
bir dinleyen ya sürekli dinlerdi ya da hiç.
2003'ten beri takip ettiğim başka radyo programı olmadı -Aşırı Doz dışında-.
Altıkırbeş yayınlarından aldığım ilk kitap da Nisan 1995 baskılı Paul Klee'nin 'Modern Sanat Üzerine'ydi.
*listenin ikinci şarkısının ne olduğunu uzun süre merak ettim. çok sonra mazzy star'ın söylediğini keşfettim.

go slowly

2011-03-16T19:48:00.000+02:00

terrariums

2011-03-08T00:00:00.002+02:00

camın içindeki minik doğa

bir stil

2011-02-25T00:00:00.009+02:00

Rachel Bilson (30): sade, doğal, rahat, şık ve güzel bir tarzı var...

William Turner'ın Manzaraları

2011-02-21T00:00:00.020+02:00

Çağının ötesinde bir sanatçı olan Joseph Mallord William Turner (1775-1851) bugün İngiliz suluboya manzara ressamlarının en büyüklerinden biri olarak kabul edilir. Mimari çizimleri, gravürleri boyayarak ve Thomas Girtin’in yanında ilk sanat bilgilerini edinerek işe başlayan sanatçı 1789’da Sir Joshua Reynolds’ın başkan olduğu Kraliyet Akademisi’ne girdiğinde 14 yaşındadır. Bir yıl sonra ilk suluboya çalışması Yaz Sergisi’ne kabul edilir. Reynolds, Füssli ve Loutherbourg ile tanışarak fantastik manzara anlayışına yakınlaşır. Bir yandan da Pitoresk yayınlar için kent görünümleri resmeder...
Her yıl Avrupa’nın pek çok kentini gezerek topografik çizimler ve taslaklar hazırlar. Suluboya çalışmalarında manzaralar, tarihi ve mitolojik konular, eski kalıntılar, kaleler, köprüler, Gotik kiliseler görülür. Daha sonra bu zarif ve saydam resimlerden yararlanarak tablolarını oluşturur. Erken dönem yağlıboyalarında 17. yüzyıl Hollanda deniz resmini örnek alır. 1796’da ‘Denizdeki Balıkçılar’ adlı yağlıboyası sergilenir. 1804 yılında kendi galerisini açar. 1807’den itibaren Akademi’de perspektif dersleri verir ama daha çok ışık üzerinde durur. Aynı yıl Claude Lorrain’in ‘Gerçeklik Kitabı’ndan ilham alarak 100 levhalık gravür derlemesi ‘Liber Studiorum' yayınlanır. Bu kitabın bölümlerinde türlere göre peyzaj sınıflandırması yer alır: Pastoral, Deniz, Dağlık, Tarihsel, Mimari ve Epik Pastoral. 1820’lerde kağıt üzerine yaptığı ve ‘Renk Başlangıçları’ adını verdiği seride herhangi bir imgeden, göze aşina gelecek bir nesneden çok renk ilişkileri ve renksel düzenlemeler vardır.

Turner’ın özgür stili, suyu resmetmesi, renkli ışık saçan paleti, doğanın hızla değişen biçimlerini ve ton farklılıklarını verişi, Empresyonistleri etkiler. Çalışmalarındaki ıssız yerler, tenhalık, geçmişten bir yapı, çayır, göl çevresi, sürekli değişen bulutlarıyla kompozisyonun yarısını kaplayan görkemli gökyüzü, ufukta belirsizleşen deniz, doğal afetler, yağmur, sis, göz kamaştıran parlaklığıyla kar, alacakaranlık, güneşin doğduğu ve battığı saatler doğa karşısında insanın yazgısına dikkat çekerek her şeyin geçiciliğini tedirgin edici bir biçimde hatırlatır. Manzaralarında Tanrı’nın gücünün delili olan doğa olağanüstüdür, yücedir, vahşi bir ihtişama sahiptir. Herhangi bir işle meşgulken veya eğlenirken gösterdiği insanlar ise oldukça küçük figürlerdir...

bu yazımın devamı için bakınız lebriz sanal dergi

cupcake

2011-02-14T00:00:00.021+02:00

cupcakeler çok güzel görünüyorlar. lezzetlidir mutlaka. yine de krema ağır gelir. şeker oranını da tahmin etmek güç. az şekerliyse hafiftir ve daha uygundur. göze hitap ettikleri için buraya ekledim.

işte melankoli

2011-01-25T00:00:00.000+02:00

Hüseyin Zekai Paşa

2011-01-17T00:00:00.010+02:00

Asker ressamların ikinci kuşağından Hüseyin Zekai Paşa’nın yaşıtları Hoca Ali Rıza ve Halil Paşa’dır. Ancak 20 yaş küçük olduğu halde adı Şeker Ahmet Paşa, Osman Hamdi Bey ve Süleyman Seyyid ile birlikte anılır. 1860 yılında Üsküdar’da doğan sanatçının küçük yaşlarından itibaren resme olan ilgisi Kuleli Askeri Lisesi’nde Osman Nuri Paşa’nın ve Şeker Ahmet Paşa’nın öğrencisiyken de devam eder. Harbiye’de öğrenciyken önceden tanıdığı Hoca Ali Rıza ile dostluğunu sürdürür. 1881 yılında Harbiye Piyade Sınıfı’ndayken yaptığı ‘Boğaziçi’nde Donanma’ tablosu II. Abdülhamit’e sunulur. II. Abdülhamit Hüseyin Zekai Paşa’yı Badire-i Seniye Mülazım Yaveran sınıfına aldırır. Harbiye’deki veya diğer askeri okullardaki yetenekli ve iyi huylu öğrenciler sarayda görevlendirilir. Hüseyin Zekai Paşa yaver olduktan sonra çok çalışarak yeteneğini geliştirir. Sessiz ve sakin bir hayat sürdüğü sarayda bir yıl Şeker Ahmet Paşa’nın yanında çalışır. 1908 yılında Birinci Redif Tugay Komutanı unvanıyla emekli olur...

Yurtdışında eğitim görmez ama sürekli öğrenme ve kendini aşma isteği içindedir. Paris’teki sanat hareketlerini takip eder. Devrinin ustalarından çok şey öğrenir. Kaynaklarda onun Avrupa müzelerini gezmiş kadar bilgili olduğu belirtilir. Resim dışında arkeoloji, mitoloji, mimari ve tasavvuf gibi konulara da ilgi duyan ileri görüşlü bir aydındır. Türk El sanatlarının örneklerinden - oymalar, yazmalar, tezhipler, yemeni oyaları, mendiller, işlemeli elbiseler…- zengin bir koleksiyona sahiptir. Yabancı sanatçı konuklarını da ağırladığı Salacak’taki konağını müze gibi eski eserlerle donatan ressamın 1913 yılında 224 sayfa ve 50 bölümlü ‘Mübeccel Hazineler’ adlı bir kitabı basılır. İçerikte mimari anıtlar, güzel sanatlar, arkeoloji ve süsleme gibi konular yer alır. 19 x 21 cm boyutlarında, 111 sayfa ve 70 desenden oluşan ‘Bedayi-i Asar-ı Osmaniyye’ adlı kitabında ise Osmanlı Cami mimarisi, Sultanlar, İslam büyükleri ve tasavvuf düşüncesi ele alınır. Her ikisi de sanat tarihi bilgileri içeren anı kitaplarıdır.

Şeker Ahmet Paşa’nın ölümünden sonra yabancı konukları ağırlamayı ve Mabeyn Ressamlığını üstlenir. Ayrıca Askeri İnşaat Komisyonu Reisliği, Alman İmparatoru Wilhelm’in Suriye Seyahatine Eski Eserler Uzmanı olarak katılma, Yıldız Sarayı’nda Mahmut Şevket Paşa’nın başkanlığında Askeri Müze komisyonunda üyelik gibi görevlerde de bulunur. Birinci Dünya Savaşı sırasında Milli Eğitim Bakanlığı Talim ve Terbiye Heyeti Güzel Sanatlar Encümeni Üyeliği de yapar. Sanatsal kimliğini de geliştiren bütün bu önemli görevleri onu kibirli yapmaz ve mütevazılığını etkilemez. 1910’dan sonra açılan Galatasaray Sergileri’nden birinde bir natürmortunun koridora asılması üzerine “Bu resmimi ben de beğenmem, jürinin kararını doğru bulurum” diyerek olgunluğunu gösterir. Hayatı boyunca tek bir kötü söz etmeyen, öfkeli ve kırıcı bir davranış göstermeyen sanatçı sağlam kişiliği ve iyi özelliklerinden dolayı çevresindekiler tarafından her zaman sevilip takdir edilir...
bu araştırmamın tamamı lebriz sanal dergi'de.

eylem yaşam değildir

2011-01-09T00:00:00.009+02:00

15 yıl önce ne çok heyecanlandırırdı beni Rimbaud, Nietzsche, Schopenhauer, Nerval, Baudelaire, Lautreamont. Çevirilerden okuyordum ama iyi çevirilerdi. Tüm bu 19. yüzyıl adamlarını okudukça yazma isteğim artıyordu. Yeni düşünceler dolaşıyordu kafamda sürekli. Şimdi malesef o heyacanımı yitirdim. Kafamda hiçbir düşünce oluşmuyor. Chirico'nun meydanları gibi bir anlamsızlık, boşluk ve hiçlik duygusu hakim. Tabi bilinçdışı kabusları değil. O kadar metafizik, melankolik, ıssız ve tekinsiz değil neyse ki. Aşağıya Arthur Rimbaud'ın o tanımsız, düzyazı gibi şiirlerinden sevdiğim bazı dizeleri ekliyorum:

* Hor görülmekte bilgeliğim kaos kadar. Nedir ki benim hiçliğim sizi bekleyen uyuşukluğun yanında.

* Doğayı seyredip kendi iç dünyama dalıyorum.

* Canım sıkılıyor her zaman... Öldürücü bir can sıkıntısı...

* Gerçekten mezar ötesindenim ve yok özel bir görevim.

* Kanatlarım var uçamıyorum. Zincirlenmişim sonsuza...

* Tüm varlıkların zorunlu olarak talih tarafından çekilebileceklerini gördüm. EYLEM YAŞAM DEĞİLDİR, fakat kendi gücünü israf etmenin bir biçimidir, zayıflıktır... Eylem kuşkuya götürür sonuca değil.
*İğreniyorum bütün mesleklerden. Usta ve işçi hepsi andavallı, hepsi iğrenç. Eş değerde kalem tutan elle sapan tutan el. Ellerimle çalışmayacağım hiçbir zaman sonra sonu kötüye varır uşaklığın.

* Zırdeli olmak istiyorum. Kesinlikle mücevher göstermeyin bana, yerlerde sürünürüm kıvranırım yoksa. Kana bulamak isterdim zenginliğimi tepeden tırnağa, çalışmayacağım asla!!!

* Eskiden iyi anımsıyorsam eğer bir şölendi yaşamım, bütün yüreklerin açıldığı, bütün şarapların aktığı. güzelliği dizlerime oturttum bir akşam ve acı buldum onu. Ve sövdüm ona. Önlem aldım toplumsal düzene karşı. Uzaklaştım. Ey büyücü kadınlar, ey yoksulluk, ey kin hazinem sizlere emanet edildi. Başardım aklımın arınmasını bütün insancıl umutlardan... mutsuzluk Tanrımdı benim. Çamura uzandım boylu boyunca. Kurulandım suçun rüzgarında. Ve deliliğe yaman oyunlar oynadım.

* Ben bir başkasıdır. Kendini keman olarak duyumsayan oduna yazık! Hiç bilmedikleri konularda tartışan bilinçsiz insanları küçümsüyorum.

Rimbaud Arthur, Cehennemde Bir Mevsim, Illuminations, çev: Özdemir İnce, Can Yayınları, İstanbul, 2. basım 1993

temmuz ve aralık

2011-01-03T19:52:00.006+02:00

daha önce yazmış olmalıyım yılın son ayını sevmem. bir de tam yazın ortası temmuz'u, doğduğum ayı. temmuz sımsıcak, fazla sıcak. aralık soğuk. temmuz'da güneş aralık'ta kar. sarı ve beyaz. tercihim beyazdan yana ama soğuktan değil. sıcak? hayır ondan yana da değil. uçları sevmem. ılık hava ve açık gri iyi gelir. bu iki ayın ortak noktalarından biri kronik tembellik hissini daha fazla uyandırmaları. temmuz sıcaktan dolayı bir şey yapmamaya teşvik ederken, güneş, deniz cazip görünmezken, aralıkta karmaşa, bitiş, geçicilik, anlamsızlık, boşvermek ve hiçlik ağır basıyor. aralık ve temmuz ayları bende sebepsiz melankoliye* neden oluyor. diğer aylar olmuyor mu? böyle yoğun değil...
biliyorum artık melankoli nostaljik bir kelime gibi duruyor yerine daha çok depresyon ve türevleri kullanılıyor. oysa melankoli daha kapsamlı, hem kişisel hem evrensel. depresyonun ortaya çıkış nedenleri sanki daha bireysel: bir yakının ölümü, ölümün çekiciliği, ideallere ulaşamamak, genetik yatkınlık, yanlış düşüncelere kapılmak... melankoli tatlı hüznü de kendinde barındırırken depresyon ağır bir bunalım gibi. sebepsiz melankoli dedim. belki vardır bir nedeni tam idrak edemediğim. aslında kendimi şartlamamalıyım bu aylar için.

nedense insanlığın yalnızlığı, çaresizliği, acıları kendiminkilerle bütünleşiyor ve kalbime yükleniyor. ağırlaşıyorum. peki insan gerçekten yalnız mıdır? çok mu çaresizdir? sorunlarına çözüm bulamaz mı? durumlara göre değişir belki ama kitlelerin yazgısının değişimi öyle çabuk olmuyor. melankoli umutla birlikte varolmalı yoksa derin bir karanlığa gömülmek kaçınılmaz. umudu kaybetmemek ve kendi içindeki varlıktan uzak düşmemek gerekiyor. ancak sahtelik değil sözünü ettiğim. içim kan ağlarken gülüyorum sözü bana sahte gelir hep. gül, neşelen, kahkaha at ama bunu acılarını, mutsuzluğunu gizlemek için ve zorlamayla değil içinden gelerek yap. yadsıdığın şey er geç gelir bulur seni.

bu aralık ayına gelecek olursak ufak tefek içsel sıkıntılar, kaygılar dışında iyi geçti. bunda iki tatlı ve yaramaz miniğin yani yeğenlerimin payı büyük. yaşam enerjisini hissettiriyorlar ister istemez. durağanlığa izin vermiyorlar. anne babalarının hareketliliği, seyahat tutkusu onlarda da var. gezmeye bayılıyorlar. yarım saat önceden hazır olup kapıda bekleşiyorlar neşeyle. bana gelince malesef yıldız haritamda gezmeye yatkın bir kişiliğim olmadığı :-( söyleniyor. pek anlamasam da bir takım açılardan dolayı. eh yalan da sayılmaz. aslında gezmek çok güzel fırsat yaratmak gerek. ah miskinlik!

* doktora ödevim için araştırdığımdan beri -onbir yıldır- hayatımda yer eden bu kelimeyi seviyorum.

Kargalar

2010-12-30T00:00:00.002+02:00

yakınlaşan sınırsızca uzağa gider

2010-12-24T14:50:00.004+02:00

1 Sessiz bir bekleyiş ve eylemsizlik içinde oluş kitleye etken bir karşı koyuştur.

2 Bir şey düşlenmişse, yeniden hatırlanmışsa, asla gerçekleşmemişse gerçekleşir. Düş gerçek olunca kendini yok eder.

3 İnsan sadece benzerini mi kendine katmak ister? Kendine yabancılaşan öteki mi olur? Kendi dışındakini içselleştirince kendine mi yabancı hale gelir? İçselleşen öteki konumdan çıkarsa o halde içteki nedir?

4 Yakınlaşan sınırsızca uzağa gider.

5 Hem birisine kendini anlatmak hem de buna katlanamamak, rahatsız olmak. Hüzünlü bir çelişki. Susma acısına dayanmaksa umutsuzluğa sürükler. İçinden çıkılması zor bir durum.

6 Sorular tehlikelidir, cevaplar da öyle. Bir şeyi tanımlarsan onu sınırlarsın. Neyse odur: alabildiğine özgür, tanıma hapsedilmemiş, belirsiz, tavrının tutarlı olması ve üzerinde düşünülmesi gerekmeyen sadece sezilen...

nothing's changed

2010-12-15T00:00:00.030+02:00

Chris Isaak

sky planter

2010-12-10T00:00:00.009+02:00

bu saksılar yukarıdan asılıyor ve ters duruyor. bitkiler ayda bir kez saksının altından sulanıyor. Patrick Morris'in droog için ürettiği farklı ve şaşırtıcı bir tasarım. tavandan avize yerine çiçekler sarkıyor :)

minik güzel nesneler

2010-12-04T00:00:00.003+02:00

bu tatlı şeylerin hepsi etsy'de

gümüş takılar

2010-11-28T18:36:00.005+02:00

bloga sanat ve sanat tarihi ile ilgili yazılar yanı sıra beğendiğim tasarımları da ekliyorum. işte yine bulut, kuş, ağaç ve çiçek :). bu figürlerin hoş biçimleri gümüşle ve ufak taşlarla birleştirilmiş. hem sade, hem farklı, hem de titiz işçilik. Nesrin Dugan'ın ürünlerini kendi sitesinde bulmak mümkün.

koziol'un kuşları

2010-11-23T15:29:00.002+02:00

aslında plastik malzemeyi sevmem. hem kitsch, hem soğuk, hem sağlıksız gelir bana ama buraya seçtiğim koziol ürünleri enerjik, canlı, renkli ve sevimli görünümleriyle hoşuma gitti. kuş figürünü kullandıkları için de olabilir. bu ürünlerin bazılarını tantitoni'de bulmak mümkün.

Büyüyen Takı

2010-11-20T00:00:00.002+02:00

Takıya modern bir yaklaşım. Kentte yaşayanlar için çok hoş bir detay. İzlandalı Hafsteinn Juliusson'ın bu tasarımları el yapımı ve bütün parçalar gümüş. Büyüyen bitkiyi yüzük ve kolye olarak taşımak fikrine bayıldım. Sadece beş haftada bir sulanan bu yosunlar ne yazık ki 8 - 12 aya kadar yeşil kalıyor. Ama tekrar eklenebilir sanırım.

kasım ve yapraklar

2010-11-14T13:16:00.002+02:00

kasım ayını seviyorum. yakında depresif bulduğum bir aya gireceğiz ve ardından kış. hep yağmurlu ve soğuk geçen ekim'den sonra şimdi hafif serin ama güneşli havanın tadını çıkarma zamanı. doğa tüm renklerini sergiliyor. dışarıdan yaprak toplayıp odama koyuyorum. yeşil dal parçalarını da vazoya. aklıma 17 yaşındayken okuduğum bir leo buscaglia kitabı da gelmiyor değil. öğrencilerine bahçedeki yerlere düşmüş yaprakları toplatıp salonun ortasına koyduran şu profesör. o zamanlarda bu saçma gelmemişti. şimdi daha iyi anlıyorum sadece.

aşkınlığın simgesi olarak kuş

2010-11-04T00:00:00.047+02:00

"...Jung'un ruhun aşkın işlevi dediği şeyle insan en yüksek ereğine, kendi kişisel benliğinin tam gerçekleşmesine ulaşabilir. İnsanın aşkınlığa doğru olan çabalarını temsil eden semboller bilindışının içeriklerinin bilince ulaşmasına yardım edecek araçları hazırlarlar, kendileri de bu içeriklerin etkin ifadesidir... Bu simgelerin en arkaik düzeyinde şaman-büyücü Hilekar ile karşılaşırız. Gücü kendi bedenini terk ederek bir kuş halinde bütün evreni dolaşabilmesinden gelir. Bu olguda kuş aşkınlık için en uygun motiftir... Sezginin kendine özgü doğasını belirtir. Bu tür güçlere ilişkin kanıtlar yontma taş devrinde bile bulunabilmektedir. Joseph Campbell'in yazdığına göre Lascaux'da Trans halinde yatan kuş maskeli şaman resmi bulunur... Şamanlar ve kuşlar aşkınlığın simgeleridir ve çoğunlukla birbirine bağlıdır... Sibirya'da şamanlar şimdi bile kuş giysileri giyerler ve birçoğu annelerinin onlara bir kuştan gebe kaldığına inanır. Böylece şamanlar insanın gözüne en fazla bir kez görünen ulu güçlerin kutsanmış çocuğudur..."

C. G. Jung, İnsan ve Sembolleri, çev: Ali Nahit Babaoğlu, Okuyan Us Yayınları, 4. Basım, İstanbul, 2009, s: 149 - 151

29 Ekim

2010-10-29T23:47:00.015+03:00

29 Ekim akşamı İstanbul rüya gibiydi. Boğaz'daki ve köprüdeki ışık gösterisi ve havai fişekler çok güzeldi. İstanbul'da bu tür gösteriler yüzyıllardır yapılıyor aslında. Osmanlı'da şenlikler düzenlenirmiş genellikle Haliç'te. minyatürlerden gördüklerimize göre o şenliklerde, düğünlerde de pek çok gösterinin yanı sıra havai fişekler atılırmış.

önemli not: gösteri görsel olarak etkileyiciydi ama işin başka bir boyutunu da çevreci, doğaya saygılı ve hayvan haklarını savunan, evinde iki köpek bir kedi besleyen, elinden geldiğince dışarıdakilerle de ilgilenmeye çalışan bir arkadaşımın havai fişek gösterilerini 'salaklık' olarak nitelendirmesiyle fark ettim. kuşlar havai fişeklerden panikliyorlarmış, gürültüden şoka giriyorlarmış. duman ve ateş ölümlerine neden oluyormuş ki bu çok üzücü. durum bu kadar ciddiyse havai fişek eksik olsun. kuşların özgürce gökyüzünde uçmaları bir kaç dakikalık gösteriden çok daha önemli. dünyayı paylaştığımız diğer canlıların ölümlerine neden olmaya hakkımız yok... 31 Ekim Pazar 17:25 havai fişek kuşları öldürüyor

kuşlu arka planlar

2010-10-20T00:00:00.305+03:00

yeşil

2010-10-13T00:00:00.121+03:00

Alberti Teorileri ve İsa'nın Vaftiz Edilişi

2010-10-07T00:00:00.003+03:00

Leon Battista Alberti 15. yüzyıl İtalya’sında Rönesans’a özgü evrensel ve bireysel insanın temsilcilerindendir. Çok yönlü kişiliğini ressam, mimar, mühendis, geometrici, oyun yazarı, ozan, Latin yazını uzmanı ve tanrıbilimci gibi meslekler ile ortaya koyar. 1435'te Latince, 1436'da İtalyanca basılan "Della Pittura" (Resim Üzerine) adlı kitabındaki kuramları ile çağının ressamlarını etkiler. Üç bölümlü kitabın ilkinde edebi, felsefi analizler, matematik, biçimler ve analizlerin incelenmesi yer alır. II. bölümde kompozisyon teknikleri, III. bölümde ise bir ressamın nasıl olması, nelere dikkat etmesi gerektiği hakkında öğütler ve bilgiler bulunur. Ona göre resim anlatıcıdır ve insan hareketini tasvir ettiği için en soylu sanattır. Sanatçı her şeyi bilmelidir. Alberti’nin insan ölçüsündeki oranları Vitrivius’a dayanır. Güzelliğin temeli denge, simetri ve ahenktir. Bu kitaptan etkilenen ressamlardan bazıları: Domenica Veneziano, Fra Angelico, Ucello, Fra Flippo Lippi, Polla Iuolo, Mantegna, Botticelli ve Piero della Francesca'dır...

Rönesans’ın önemli sanatçılarından biri olan Piero della Francesca’nın (1420-1492) İtalya'da çeşitli kilise, katedral ve belediye binalarında freskleri bulunur. ‘İsa'nın Vaftiz Edilişi’ni pano üzerine tempera* tekniğiyle 1440-45 yılları arasında yapar. Yaşadığı kasaba Sansepolcro’daki bir manastırın şapeli için hazırladığı triptiğin** ortası olan resim 167 x 116 cm ölçülerindedir ve bugün Londra’da Ulusal Galeri’dedir.Dini konulu resimde ön planın ortasında İsa iki elini göğüs hizasında kavuşturarak durur. Yanındaki Yahya, İsa'nın başından aşağıya su döker. İsa'nın başı üzerinde kanatlarını açmış beyaz güvercin, sağında ise üç melek görülür. İkinci planda üzerindeki giysiyi çıkarmak üzere olan biri su kenarındadır. Daha gerideki dört figürün ötesinde de şehir ve manzara vardır. Gök açık mavi renktedir ve bulut kümeleriyle kaplıdır. Yahya Ürdün nehri çevresindekileri vaftiz ederken İsa’da Galile’den Ürdün’e gelip vaftiz edilmek ister. Yahya ona “Asıl sen beni vaftiz edeceksin” der. İsa ise “Şimdilik böyle olmalı, Tanrı’nın buyruğunu yerine getirmeliyiz” diye cevap verir. İsa vaftizden sonra sudan çıkar ve açılan göklerden Tanrının ruhunun ak bir beyaz güvercin şeklinde kendisinin üstüne indiğini görür.

Alberti ‘vücutların oranlarında belirli kurallara uyulması ve vücudun resimde giydirilmeden önce çıplak çizilmesi gerektiğini’ belirtir. Sanatçının özellikle önce çıplak çizilmiş sonra üzerine kıvrımlı şeffaf bir giysi giydirilmiş İsa figüründe bu kurala uyulduğu anlaşılır. ‘Vücutlar İstoria’nın, organlar vücudun, yüzeyler organların parçasıdır. Vücuttaki organların oranları, fonksiyonları, çeşitleri, renkleri belirli güzellik tipine uygun verilmelidir.’ İstoria resmin boyutlarıyla değil anıtsallığı ve dramatik içeriğiyle değerli olmasıdır. Temaların anlatılması, figürlerin yerleşimi ve seyirciye aktarılmasıdır. Alberti İstoria’yı daha iyi verdiği için antik temaları önerir...

bu araştırmamım devamı lebriz sanal dergi'de

ayrıca

Yılmaz, Nalan, Piero Della Francesca’nın İki Yapıtına Alberti Bakışı, Türkiye’de Sanat, Plastik Sanatlar Dergisi, No: 73, Mart/Nisan 2006

minik cici takılar

2010-10-02T00:00:00.009+03:00

cassette butik'ten güzellikler...

sıradan olmayan ve hepsi birbirinden farklı yüzlerce takı var. buraya seçtiklerim malum; kuş, ağaç, yaprak, bulut, kalp ve çiçek :-)
facebook.com/cassette.butik

hediye vermek ve almak

2010-09-24T00:00:00.008+03:00

hediye almak sevinçli bir an. hiç beklenilmiyorsa sürprizli ve şaşırtıcı da oluyor. başkasının senin için zaman harcayıp, düşünüp bir şey seçmesi ne güzel. bu hediyeden daha anlamlı hatta. o yüzden denir ya "hediyenin büyüğü, küçüğü olmaz" diye. tabi seçilen hediyeden o kişinin senin ilgi alanlarını ve sevdiğin şeyleri bilip bilmediğini de kısacası seni aslında ne kadar tanıdığını da anlarsın. fakat Nietzsche der ki "Veren teşekkür borçlu değil midir alana, aldığı için? Armağan etmek bir ihtiyaç değil midir? Almak acımak değil midir?" Nietzsche bu, her şeyi sorgulayan adam. bu konuya da el atmamış olması düşünülemezdi...
insan sevdiklerine hediye vermekten hoşlanır. eylem verenden yanadır. verilen kişi ise kabul edendir ama o da bir tür eylemdir aslında. her iki taraf için mutlu bir olaydır. hediyeyi kabul edenin verene acıdığını düşünmüyorum. üstat acımasızlık etmiş biraz. ne dersiniz?

geçenlerde bir yerde okudum. hediyeyi beğenmediğinizi nasıl ifade etmelisiniz? diye 10 maddelik bir yazı. bence bu anlamsız. çok şart değilse değiştirilmesi de öyle -üzerine büyük ya da küçük gelen giyim eşyası dışında-. hediyeyi verenin verme sevinci neden kırılsın ki, neden üzülsün? zaten acaba beğenir mi beğenmez mi? diye kaygı taşıyordur. tabi hediye seçerken kendi beğenimiz ve zevkimizden çok verilen kişininki göz önünde bulundurulsa daha isabetli olabilir.

son olarak diyorum ki hediyenin, verenin sevincine ve heyecanına ortak olarak alınması ve kibarlıktan değil içten teşekkür edilmesi çok mu zor? bu hayata bakış açısıyla da ilgili sanırım.

Paris'teki Miraçname Minyatürleri’nde Üçüncü Cennet Sahneleri

2010-09-20T00:00:00.002+03:00

İslam kitap resimlerinde dini konulara ilk olarak 13. yüzyılda rastlanır. Varka ve Gülşah mesnevisinin son iki minyatüründe öyküde geçen bir olay içinde Hz. Muhammed görülür. Hz. Muhammed'in hayatıyla ilgili ilk tasvirler Moğollar döneminden 1307 tarihlidir. Topkapı Sarayında bulunan genel bir dünya tarihi olan Cami-üt Tevarih’teki minyatürler İncu sülalesi döneminde Şiraz'da yapılmıştır. Bilinen en eski Mirâç sahnesinde Hz. Muhammed’in Burak üzerinde ve meleklerin eşliğinde gökyolculuğu gösterilir...
Moğollar döneminden metni günümüze ulaşmayan Mirâçnâme’nin minyatürleri yapraklar halinde Topkapı Sarayı kütüphanesinde H.R.154 no'lu albümdedir. Dost Muhammed bu albümü Safavi Sultanı Şah Tahmasp'ın kardeşi Behram Mirza için resimler. Nakkaş ve hattatlar hakkında bilgi veren 1544 tarihli bir önsözü bulunur. 48,5 x 36,5 cm ölçülerinde 148 yapraktan oluşan kitapta 14. ve 15. yüzyıllara ait minyatürler, desenler, yazı örnekleri ve Ahmet Musa (1) tarafından yapılan Hz. Muhammed'in yolculuğu ile ilgili tasvirler vardır. Mirâç ile ilgili olanlar 14. yüzyıl ortalarında Tebriz'de hazırlanır. Sadelik, altın yaldız fon ve Tanrıya yakınlıklarına göre büyüklü küçüklü hareketli figürler göze çarpar.

Metniyle birlikte korunan ‘Mirâçnâme’ Paris Ulusal Kitaplık’tadır. Uygur Türkçesiyle Malik Bahşi tarafından yazılmış eser Timurlu Sultanı Baysungur zamanında 1436'da Herat'ta oluşturulur. Hz. Muhammed'in gökteki yolculuğunun bütün evreleriyle gösterildiği 61 minyatüre sahip yazmayı Baykara’nın 1507’deki ölümünden sonra oğlu Bediüzzaman İstanbul’a getirmiş olabilir. 1673 yılında 'Binbir Gece Masalları'nın çevirmeni Antonie Galland’ın(2) İstanbul'dan satın aldığı kitap ilk önce Colbert Kütüphanesi’ndeyken 18. yüzyıl ortalarında Kraliyet Kütüphanesine emanet verilir. Bugün ise Ulusal Kitaplık’ın Türk koleksiyonunda 190 numarasıyla kataloglanmıştır. Uygur el yazısıyla yazılmış eserdeki Mirâç'ın anlatımı Şair Mir Haydar'ın Arapça orijinalinden Türkçe’ye çevrilir.

Hz. Muhammed 51 yaşındayken yılın yedinci ayının yirmi yedinci gecesinde Mirâç gerçekleşir. Kur’an-ı Kerim'in İsra suresinin ilk ayetinde göğe yükselişten söz edilir. Mirâç kâinatı anlamak, Allah’ın büyüklüğünü görmek için yapılan bir seyahattir. O gece Cebrail Hz. Muhammed'e görünür ve ona '…sana gönderdi beni Allah/göklere çağırır seni Allah/yürü Mirâç'a, gel makamını gör/ hem imam ol hem imanını gör' der. Mirâç ile ilgili öyküler hadislere ve hayal gücüyle betimlenen mistik edebiyata dayanır. Bazı yorumcular bu masalımsı yolculuğun bedensel değil ruhsal olduğunu öne sürerler...

yeniden düzenlenmiş bu araştırmamın devamı lebriz sanal dergi'de

ayrıca ilk hali için bakınız:

Nalan Yılmaz, 14 Ekim 2002, Hürriyet, Agora-Sanat

Nalan Yılmaz, 21 Ekim 2002, Hürriyet, Agora-Sanat

neredeyse sanat eseri

2010-09-15T16:48:00.011+03:00

önceki yazımda "moda sanat değildir" dedim. tamam öyle de düşünüyorum hala. günlük kullanıma ve insanların ihtiyaçlarına yönelik endüstri tasarımı ürünler için geçerli bu görüşüm. ama bu kırmızı ayakkabı öyle bir tasarım ki* neredeyse sanat eseri gibi göz ardı edemem bunu. renk uyumu, üzerindeki harika desen, platform, işçilik hepsi öylesine zarif bir bütün oluşturmuş ki. topuk benim için fazla o kesin ama bu boyu tercih edenler için rüya gibi bir ayakkabı bence. siyah olan ise gece deseniyle farklılık gösteriyor. Mine Atalar'ı tebrik etmeli. çanta, yastık gibi ürünleri de güzel.

* zaten moda değil de zamansız gibi duruyor.

stil

2010-09-03T00:00:00.023+03:00

modayla alakam yok. hiç olmadı da. yani "şu modaymış onu alayım, giyeyim" anlamında. gelip geçici değil de sürekli giyilebilecek şeyler tercihim. bazı bloglarda modanın 'günümüzün en büyük sanatı'! olarak değerlendirilmesine sadece gülüyorum. sanat fonksiyona ve ihtiyaçlara yönelik bir şey değildir. moda tasarımdır, sanat değil. Koleksiyonlarının gizemli bir ormanı andırdığı söylenen* ve "moda insanların eğlenebileceği ve giyebileceği bir şeyden öte değil" diyen Dries Van Noten'ın bir kaç sade tasarımını, özellikle Isabel Marant'ın 2010 ilkbahar -yaz -neredeyse hepsini- ve sonbahar-kış için hazırladıklarını beğendim.
*marie claire, ağustos, 2010, s: 73

ana renk beyaz

2010-08-26T00:00:00.010+03:00

dekorasyonda tercihim beyaz ve tonları: duvarlar, tavan, zemin, kapılar, hatta ahşap mobilyalar -mat cila-, nevresim takımı... krem, ekru, bej, fildişi, taş gibi açık renklerden, yeşil, mavi, gri, pembe, lila ve morun pastel tonlarından kuş, ağaç, yaprak, çiçek ve bulut desenli tekstil ve aksesuarlar beyaz ortama gözü yormadan canlılık getirir. sakin bir renk paleti; pratik, yalın, temiz, aydınlık görünüm; ferahlık, sadelik ve doğallık. ihtiyacım olan bu.

resimlerin bir kısmı scandinavianretreat, bir kısmı da bonluxat'den.

Bir Kitapta Resim Şart

2010-08-20T00:00:00.006+03:00

Yapı Kredi Yayınları’ndan çıkan sanat serisinin 56. kitabı ‘Bir Kitapta Resim Şart’ın* ilk baskısı Temmuz 1999 tarihlidir. Ressam Burhan Uygur’a ait kitabın uzun önsözü Samih Rifat tarafından yazılmıştır. Önsözde belirttiği gibi kitap resimleme çok eskilere dayanır. Mısır Ölüler kitabı, Bizans Elyazmaları, İran ve Osmanlı minyatürleri, Avrupa’nın taşbaskıları, 19. yüzyıl gravürleri yanı sıra 20. yüzyılda sanatçıların resimlediği kitaplardan söz edilebilir...
‘Bir Kitapta Resim Şart” tamamıyla ressamın şahsi belgeleri olan defterlerine, okuduğu kitaplar üzerindeki çizimlerine ve notlarına dayanarak hazırlanmış. Burhan Uygur bulunduğu her ortamda omzundaki deri çantası içinde taşıdığı çeşitli kalemler ve pastellerle defterlerine resimler yapardı. Bu defterler taslak, çizim veya desen için değil o anki duygu, düşünce ve gözlemlerini ön çalışmasız aktardığı nesnelerdi. Bazı sayfalarını koparıp çerçeveletir ve sergilerdi...

devamı lebriz sanal dergi'de

hor görme

2010-08-10T00:00:00.006+03:00

Cengiz Semercioğlu'nun 25 Mayıs 2010 tarihli Hürriyet'te yer alan yazısı

"Okan, Acun'a lümpen demiş... Lümpen, ilk olarak Karl Marks'ın ortaya attığı bir kavram. En alt sınıfta yaşamasına rağmen, sınıf bilinci olmayan, içinde bulunduğu toplumun kültürüne yabancı olanlar için kullanılır... Lümpen cahildir, eğitimsizdir, paçavradır. Okan, Acun ve Survivor seyircisi için böyle diyor... Sen ne yapıyorsun ekranda Okan... Acun'un yaptığından, Şafak'ın yaptığından, diğerlerinden ne farkın var... Onlar lümpen de sen sanat mı yapıyorsun ekranda? Hepiniz anında bitirilip tüketilen bir sistemin parçasısınız... Hepiniz ekranda sadece eğlendirmeye çalışıyorsunuz, üst sınıf bir sanatın değil popüler kültürün ürünüsünüz... Diğeri lümpense sen de lümpensin... Diğerinin seyircisi lümpense senin seyircin de öyle... Üstelik gündüz kuşaklarında o lümpenlerin bile izlemediği pek çok program yaptın. Acun'la derdin ne bilmiyorum ama yıllardır uyguladığın; magazini aşağılayıp magazinden beslenme, rakibi aşağılayıp kendini yüceltme, başkasını hor görüp kendini yukarı çekme taktiklerinden vazgeçsen diyorum... Sonuçta 50'sine merdiven dayamış, ekranda olgunluk dönemini yaşayan bir babasın artık. Lümpen mümpen işleri, bu tavırlar sana yakışmıyor..." Peki Peki Anladık

1991 yılıydı. Sinemada Oliver Stone'un yönettiği 'The Doors' adlı filmi izlemiştim. Filmde bir ayrıntı vardı dikkatimi çeken: düzen karşıtı, asi Jim Morrison grup arkadaşlarının 'Light my Fire adlı şarkılarını reklam müziği olarak kullanılmasına izin verdiklerini öğrenince sinirlenmişti. Alternatif bir yaşamı seçmişti. sadece müzikle var olmak istiyordu. evet uyuşturucu ve fazla alkol genç yaşta ölümüne neden oldu ama nasıl düşünüyorsa öyle yaşayan birine örnekti. Kendilerini sanatçı ve yaptıklarını önemli sanan, herkesi küçümseyen ünlülere bakın bir: yalan satan reklam sektörüne hayır diyebilen kısacası "paraya hayır" diyebilen kaç kişi var? Reklamlarda çok büyük paralar alarak oynayan ünlüler de bu yalana ortak olup insanları kandırmıyor mu?...

baş aşağı

2010-08-05T00:00:00.005+03:00

PHOTOGRAPHY BY STEVEN MEISEL VIA HAUTE DESIGN

bu fotoğrafta; duruşu, duvarı, zemini, elbiseyi, kumaşın dalgalanışını, modelin pozunu, kısacası her ayrıntıyı çok beğendim.
baş aşağı duruş bana Georg Baselitz'in tablolarını hatırlattı.

Giorgio de Chirico ve Melankoli

2010-07-29T22:36:00.002+03:00

günüme uyan bir kayıt. hem resimler hem müzik. ikisini de çok severim.

sanki hepsi hayal

2010-07-22T11:26:00.001+03:00

insanlar geçiyor gözümün önünden,

konuşuyorlar, gülüyorlar, bakıyorlar.

bir vapur süzülüyor mavi sularda,

gökyüzünde martılar kanat çırparken.

sanki hepsi hayal,

gözümü kapatıp açıyorum

kayboluyorlar.

anlıyorum ki ben istediğim için oradalar

düşündüğüm için görünüyorlar.

1993 Kasım

17 yıl önce yazmışım. geçenlerde maddenin ardındaki sır adlı kısa belgeseli izlediğimde aklıma geldi ve girişinde "gerçek ya da düş, doğru ya da yanlış, iyi ya da kötü ne fark eder ki sanki", "ne şiir ne de başka bir şey", "sorgulamalar içe yönelik, anlık yönelimler içten gelen" yazan defterde buldum onu.

just a thought ve crazy

2010-07-15T12:22:00.020+03:00

biliyorum bu şarkılar 2006 çıkışlı ve St. Elsewhere albümünden. o zamanlar albümdeki şarkıları dinliyordum ama en çok crazy ve just a thought'u sevmiştim. bu sıralar yine dinleyesim var.

silent scream

2010-07-10T00:00:00.005+03:00

Edvard Munch'un yaptığı 50'den fazla gravürü olan Çığlık'ın 1893 tarihli renkli versiyonunda körfez, küçük yelkenli gemiler ve resmi çaprazlama kesen parmaklıklı köprü, sahnenin kuzey sahilinde olduğunu gösterir. Munch 1892 yılında hastalığı sırasında yazdığı günlüğünde bu sahneden söz eder; "İki arkadaşımla güneşin batışında yürürken aniden gökyüzü kahverengiye dönüştü. Durdum, hissizleştim ve bir parmaklık üzerine dayandım. Kentin ve mavi fiyordun üzerinde ateşin dili ve kan vardı. Arkadaşlarım yürümeye devam ettiler ben ise hala orada korkuyla titreyerek kalakaldım ve doğanın içinden gelen sonsuz çığlığı duydum". Munch Dostoyevski ve Kierkegaard okurdu. Kierkegaard'ın şu pasajından etkilenmiş olmalı: -Ruhum öyle ağır ki hiçbir düşünce artık onu yükseltemez ne de kanat vuruşlarım onu sonsuzluğun içine çekemez. Herhangi bir şey onu kımıldatmazsa sadece yeryüzünde kalır, fırtınadan önce alçakta uçan bir kuş gibi. Ezicilik ve kaygı iç dünyamın üzerine çöküyor-...

Amerikalı sanat tarihçisi Robert Rosenblum Munch'un ölü kafaları için Paris L'Homme müzesindeki bir Peru mumyasını model olarak aldığını öne sürmüştür. Korkunç bir şeyler sonrasındaki heyecanın ve insana özgü içsel bunalımların sembolik bir görünümü olan resimde ön plandaki figür başını elleri arasına almıştır. Yüz çarpıtılmış karikatürize edilmiştir ve bir kafatasını andırır. Gözler dik, yanaklar oyuk, ağız sonuna kadar açık ve bağırır durumdadır. Yılankavi figürün diğer iki figürden uzakta ve tek başınalığı yalnızlığını simgeler. Bütün çizgiler çığlık atan başa doğru akıyor. Resim varoluşun acımasızlığını, insanın umutsuzluğunu, mutsuzluğunu, korkularını ve çaresizliğini çarpıcı bir şekilde veriyor. Renkler figürün kaygılarını daha da vurguluyor. Fırtına öncesi sessizliği işaret eden gökyüzünün kırmızı ve sarıyla dalgalı görünümüne karşılık deniz açık renkle, kara ise koyu mavilerle oluşturulmuştur. Çığlık atan figürde ve köprüde toprak renkleri hakimdir. Dalgalanma resme hareketlilik kazandırır.

Edvard Munch'un diğer resimleri ile ilgili araştırmam lebriz sanal dergi'de

Süleyman Seyyid ve Natürmortları

2010-07-03T00:00:00.006+03:00

İkinci asker ressamları kuşağından olan Süleyman Seyyid 1842 yılında Üsküdar’da doğar. Babası Kartal Maltepe eşrafından Hacı İsmail Efendi, dedesi ise ünlü bir sedef kakma ustasıdır. Süleyman Seyyid ilk ve orta öğrenimini Maltepe ve Maçka Askeri okullarında tamamladıktan sonra Harbiye Mektebi’ne geçer. 1862 yılında teğmen olarak mezun olduğu bu okulda M. Joseph Schranz ve M. Gués onun resim yeteneğini fark ederler. Karakalem, suluboya ve yağlıboya resimleri beğenilince Abdülaziz döneminde Paris’te Türk öğrenciler için kurulan Mektebi Osmani’ye gönderilir. Mekteb-i Osmani’de Fransızca öğrenir ve Güzel Sanatlar Okulu’nda önce Gustave Baulanger ve Robert Flori, daha sonra da altı yıl Alexandre Cabanel atölyelerine devam eder. Süleyman Seyyid’in dikkatli çalışmasını geliştirmesine yardımcı olan Cabanel portrelere, günlük yaşam ve tarihi konulara ağırlık veren, akademik ve klasik anlayışı estetik anlayışa tercih eden bir ressamdır...

Süleyman Seyyid Paris’teki ilk yıllarında hocasının da etkisiyle tarihsel olayları resmetmeye yönelir. Arkadaşları doğallığı ve perspektifi önemsediği için ona ‘metrologiste’ -ölçülü- adını takarlar. O sırada Abdülaziz tarafından gönderilen Şeker Ahmet Paşa ve onlardan daha önce ailesinin desteğiyle gelmiş olan Osman Hamdi Bey de Jean-Leon Gerome, Gustave Boulanger gibi oryantalist sanatçıların atölyelerinde çalışmalarda bulunurlar. Dönemim sanat çevresinden etkilenen Süleyman Seyyid aldığı eğitim sonucu bir eseri için aylarca uğraşan ve gerçeğe uygunluğa önem veren titiz bir ressam olur. Paris’te sekiz yıl kalır ve resimlerini sergiler. Bu arada ‘Officer dé Academié’ madalyasını alır.

1870 yılında bir yıl İtalya’da kaldıktan sonra İstanbul’a döner. Bir süre Harbiye Mektebi’nde Osman Nuri Paşa’nın yanında çalışır, 1880 yılında bu okuldan ayrılarak Kuleli Askeri Lisesine geçer. Harbiye’den ayrılmasına Paris’teki öğrencilik yıllarından beri sanat konusunda uyuşmazlık nedeniyle anlaşamadığı Şeker Ahmet Paşa’nın da orada çalışması sebep olarak gösterilir. 1871-1903 yılları arasında Harbiye Mektebi, Kız Sanayi Nefise Mektebi ve Askeri liselerde resim ve Orman ve Maden Mektebi ile Tıbbiye Mektebi’nde Fransızca dersleri verir. Mekteb-i Mülkiye-i Şahane’nin ilk kuruluşunda ders programlarını düzenleyerek sanat eğitimciliğiyle Tanzimat döneminde Batılılaşma hareketine katkılar sağlar. 1910 yılında albay rütbesiyle emekli olan sanatçı 1881 yılında Elifba Kulübü’nün sergisine bir resimle katılır. Emekliliğinde Üsküdar’dan Sarıyer’e taşınır. Esprili, tarih bilen, eleştiren, filozofça görüşlere sahip, aydın kişiliğinin öğrencileri üzerinde de olumlu ve yapıcı etkileri olur. Öğretmenlik ile birlikte İstikbal ve Osmanlı gazetelerinde sanat yazarlığı ve çevirmenlik görevlerini de üstlenir. Perspektifle ilgili olarak yazdığı resimli ‘Fenni Menazır’ adlı kitabı ölümünden sonra basılır...

bu araştırmamın devamını lebriz sanal dergi'de okuyabilirsiniz.

The Silent Enigma

2010-06-22T19:23:00.000+03:00

evinden çıkman gerekmez

2010-06-15T00:00:00.070+03:00

"Evinden çıkman gerekmez. masandan kalkma ve dinle. hatta dinleme, yalnızca bekle. hatta bekleme bile, kesinlikle sessiz ve yalnız ol. Dünya, maskesini düşüresin diye, gelip kendini sunacaktır sana, başka türlü olamaz; kendinden geçmiş bir halde eğilecektir önünde." (Franz Kafka, Günah, Acı, Umut ve Doğru yol Üzerine Düşünceler) s: 7

"Sen bir aylak, bir uyurgezersin, bir istiridyesin. Tanımlar saatlere, günlere göre değişiyor ama taşıdıkları anlam az çok belli: yaşamanın harekete geçmenin, bir şey yapmanın pek sana göre olmadığını hissediyorsun; sadece sürüp gitmek istiyorsun, sadece bekleyişi ve unutuşu istiyorsun" s: 18, "Odan dünyanın merkezi" s: 35, ..
"Tam bir huzur içindesin, her an esirgeniyor, korunuyorsun. Çok mutlu bir parantez içinde hiçbir şey beklemediğin, vaatlerle dolu bir boşlukta yaşıyorsun. Görünmez, duru ve saydamsın. Yoksun artık: saatlerin ardından, günlerin ardından, mevsimler geçerken, zaman akarken, neşelenmeden, hüzünlenmeden, geleceksiz ve geçmişsiz, öylece, düpedüz, apaçık yaşayaduruyorsun..." s: 54

Perec, Georges, Uyuyan Adam, çev: Sosi Dolanoğlu, Metis Yayınları, Haziran 2000

Yedi sekiz yıl önce okuduğum bu kitabın sayfalarında dolaşıyorum, işaretlediğim yerlere bakıyorum. Uyuyan Adam'da Beckett karakterlerinin tadı var sanki. Aslında Uyuyan Adam flaneur'da. Ne güzel söylemiş Kafka ve Perec. Ben de öyle düşünüyorum ama kısa bir süre için durgun sularda sise doğru yüzmeye gidiyorum.
-resim Yves Tanguy, Yavaşlık Günü, 1937, 92 x 73cm, Paris-

bir kuşun portresini yapmak için

2010-06-10T00:00:00.008+03:00

...Önce bir kafes çizmeli / Açık bir kapıyla / Çizmeli sonra / Hoş birkaç şey / Basit birkaç şey / Güzel birkaç şey / Yararlı birkaç şey/ Kuş için / Yerleştirmeli sonra tuvali ağaca karşı / Bir bahçede / Bir korulukta / Bir ormanda ya da / Saklanmalı bir ağacın arkasına / Ses çıkarmadan / Kımıltısız... / Bazan kuş yaklaşır hızla / Ama karar vermesi / Uzun yılllar alabilir / Kırılmasın cesaretiniz / Beklemek gerekir / Gerekirse yıllarca / Hiçbir ilişkisi de yok / Tablonun başarısıyla / Kuşun hızlı ya da yavaş gelmesinin / Kuş geldiğinde / Eğer gelirse / Uymalı derin sessizliğe / Beklemeli kuş girsin diye kafese / Kapamalı kapıyı usulca fırçayla / Sonra / Silmeli birer birer demir telleri / Özen göstererek dokunmamaya / Tek tüyüne bile kuşun / Peşinden resmi yapılmalı ağacın / Seçerek en güzel dalları / Kuş için / Hatta yeşil yapraklarla rüzgarın serinliğini de çizmeli / Güneşin tozunu / Yaz sıcağında otlardaki böceklerin gürültüsünü / Ve sonra beklemeli / Kuşun keyfince şarkılar söylemesini / Eğer ötmezse kuş / Kötüye işaret bu / Tablonun kötü yapıldığına / Eğer öterse iyiye işaret bu / İşareti imzayı kondurmanın / O zaman usulca koparırsınız artık / Kuşun tüylerinden birini / Ve yazarsınız adınızı tablonun bir köşesine.. şiir: Jacques Prévert, çeviri: Metin Cengiz

yukarıdaki şiir Cem Mumcu'nun 7 Haziran 2010 tarihli Her yerde kendin varsın adlı yazısından alıntıdır.

komodin

2010-06-03T00:00:00.001+03:00

orijinalinde açık kahve rengindeydi. mobilyada kahve tonlarını sevmediğimden her yere miro figürleri yapma hastalığım olduğu zamanlar :) boyamıştım. Çekmecelerinde akrilik boyalar ve fırçalar bulunan komodin 40 yıllık. solda eski sağda son bir yıllık hali.

Hephaistos'un Demirci Ocağı

2010-05-29T00:00:00.012+03:00

İspanyol ressam Diego Rodriguez de Silva Velazquez’in (1599-1660) 1630 yılında yaptığı resim, tuval üzerine yağlıboyadır. 226 x 294 cm ölçülerindedir ve bugün Madrid Prado Müzesi'ndedir. Palomino’ya göre, Velazquez bu resmi İtalya dönüşünde krala vermiştir.

Tablo, Yunan mitolojisinde güzel sanatları simgeleyen okçu tanrı Apollon’un, ateş tanrısı Hephaistos'a, karısı güzellik ve aşk tanrıçası Aphrodite'in kendisini savaş tanrısı Ares ile aldattığını haber verdiği anı gösterir. Aldatıldığını öğrenen topal tanrı Hephaistos iki sevgiliyi ağlar içine alacak bir yatak yapar. Karısını ve âşığını bu yatakta bağlı bulduğunda öfkesinden bağırır. Poseidon’un yalvarmaları sonucu Hephaistos, Ares’i zincirlerinden çözer. Ares Trakya’ya, Aphrodite ise Kıbrıs’a gider. Aphrodite’in Ares ile birlikteliğinden Phobos -bozgun-, Deimos -korku- ve Harmonia -uyum- dünyaya gelir. Aşk tanrıçasının Ares’ten başka sevgilileri de olmuştur...

Resimde ön planda beş figür, arka planda da yüzü tam olarak seçilemeyen ve yüksek bir yerde duran bir figür, sol üst köşede ise manzara yer alır. Burada bir pencere ve dolayısıyla da içeriden dışarıya bir bağlantı olmalı. Kompozisyon iki eşit parçaya bölündüğünde iki figür solda, dördü ise sağ tarafta kalır. Asıl konu iki kişi arasında geçer. Diğerleri hareket halindeyken ve ellerindeki aletlerle işlerine devam ederlerken bir an durup Apollon’a şaşkın ifadeyle bakarlar. Apollon'un yüzünün dönük olduğu ve bir şeyler anlattığı kişi Hephaistos'tur. Etrafındakiler, yardımcıları tek gözlü devler olan Kykloplar’dır. Bu devlerin üç türünden söz edilir: Biri Gaia ile Uranus’un oğulları göksel, diğeri Lykya’da bulunan duvarcı, öbürleri ise Odysseia’da bahsedilen Sicilyalı Kykloplar’dır. Buradakiler, yanardağ bölgesi olan Sicilya’da toprak altına kapatılan ve demircilikle uğraşan birer cin olduğu düşünülen tepegözlerdir. Sakallı ateş tanrısının bir elinde maşa ile tuttuğu örs üzerinde duran demir, diğer elinde ise bu demiri dövmek için çekiç vardır. Apollon iki elinin işaret parmağını kaldırarak olayı bildiriyor ve uyarıyor...

bu yazımın devamını lebriz sanal dergi'de okuyabilirsiniz.

hav

2010-05-18T00:00:00.000+03:00

kardeşimin laptop'unu açtığımda karşılaştım bu karikatürle ve bayıldım. üzerinde yorum yapmaya hiç gerek yok.

oyuncak tasarımı

2010-05-10T00:00:00.004+03:00

çok güzel bir blog buldum. joel henriques, çocukları için yaptığı oyuncakların resimlerini blog'unda paylaşıyor. aklıma babam geldi: oyuncak alırdı ama kendi de yapardı. çok meraklıydı ve bizimle birlikte o da oynardı. şanslı çocuklardık. joel henriques'in çocukları da öyle. hem doğal malzemeler, hem kimsede olmayan, özgün tasarımlı yoyolar, oltalar, kuklalar ve diğer oyuncaklarla oynarken çok mutlu görünüyorlar. plastik çin oyuncakları yerine böyle ahşap, kağıt, metal vb. malzemelerle yapılan üretimler ne hoş.

Nakkaş Osman

2010-05-04T00:00:00.000+03:00

Osmanlı klasik minyatür sanatının en olgun ve verimli dönemi olan 16. yüzyılın ikinci yarısında, sarayın baş minyatürcüsü Nakkaş Osman’dır. Osmanlı saray nakkaşhanesinde yazmalar için önce bu işle görevli nakkaşlardan örnek hazırlaması istenir, padişah onay verirse asıl nüsha yapılır. Arşiv belgeleri bu eserleri hazırlayan sanatçılarla ilgili en güvenilir kaynaktır ama bu konularla ilgili yeterli çalışma yoktur. Topkapı Sarayı’ndaki atölyesinde çıraklarıyla birlikte el yazmaları resimleyen Nakkaş Osman’ın arşivlerde ve tasvirli kitaplarda adı vardır ama hayatı hakkında bilgiye sahip değiliz. Ancak yaptığı 600’den fazla minyatür onun önemli bir nakkaş olduğunu gösterir. Tarihçi Gelibolu’lu Mustafa Ali’nin Menakib-i Hünerveran* adlı kitabında övdüğü sanatçı, döneminin diğer nakkaşlarıyla klasik kabul edilen bir ekol oluşturur, Osmanlı tasvir sanatının karakterini belirler ve İslam minyatürlerinden ayırt edici özellik kazandırır...

II. Selim Döneminde 1568-69 tarihli Kanuni’nin son Macaristan seferinin konu edinildiği 39x25cm ölçülerinde 305 sayfalık ve 20 minyatürlü ‘Nüzhet-el-ekber der-sefer-i Zigetvar’ adlı kitaptaki Nakkaş Osman ve okulunun resimlerinde sadelik, kompozisyonda ustalık, belgecilik, biçimde ve içerikte bütünlük göze çarpar. Tam veya çift sayfa minyatürlerde figürlerle çevre uyumludur.

Osmanlı sultanlarının özelliklerini anlatan ve ilk tarihi el yazma kitap olarak kabul edilen 1579 tarihli ‘Kıyafet-el İnsaniye fi Şemail el-Osmaniye’de** Nakkaş Osman’ın yaptığı I. Osman’dan III. Murat’a kadar olan on iki Osmanlı padişahı yer alır. III. Murat’ın (1574-1595) sanata ve tarihe olan merakı padişah portreciliğinin gelişmesinde de etkendir. Resimli yazmaları hazırlayan nakkaş ve yazarlarla yakından ilgilenip masraftan kaçınmaması bu alandaki çalışmaları yoğunlaştırır. Nakkaş Osman 33,5x20cm, boyutlarında 77 sayfalı Şemailname’de geçmişteki padişahları çizebilmek için Avrupa’dan getirtilen bazı resimlerden yararlanır. Geleneksel üslubu yanında batı portreciliğinden de etkiler taşıyan çalışmalarında ellerinde çiçek veya mendil tutan, bağdaş kurup bir yastığa dayanarak oturmuş padişahların yüzleri dörtte üç profildendir ve ifadeleri belirgindir. Madalyon çerçeveler içine yerleştirilen bu portreler biçim açısından 18. yüzyılın ikinci yarısına kadar kitap sayfalarında şablon olarak kullanılmaya devam eder.

Seyyid Lokman 1579 yılında ‘Zafername’yi ve 1581 yılında ‘Şahname-i Selim Han’ı*** yazar. Bu kitaplarda güncel olaylar, tören, sefer, savaş ve av sahneleri ile ilgili tasvirler bulunur. II. Selim’in hayatına ait Mesnevi tarzında ve Farsça yazılmış olan yazmanın minyatürlerini Nakkaş Osman ve yardımcısı Ali’nin yaptığını gösteren bir belge vardır. Yalınlık, gerçekçilik, figürlerdeki çeşitlilik, gözlem gücünü gösteren değişik yüz ifadeleri Osman’ın stilindeki önemli özelliklerdir...

bu araştırmamın devamını lebriz sanal dergi'de okuyabilirsiniz.

altıncı yıl anısına kuş resimleri

2010-04-29T00:00:00.004+03:00

bu blogu takip edenler kuşlara ve kuşlu nesnelere olan ilgimi biliyorlar. kanatları açık kuş figürlerinden çok bir ağaca konmuş olanları seviyorum. böylece yeşil renk, ağaç ve yapraklar da devreye giriyor. kanat açan kuşlarda da mavi gökyüzü var gerçi. o da her haliyle güzel. sağdaki resim 12 yıldır duvarımda asılı. benim için önemli çünkü babamın yaptıklarından biri. biraz tombul bir kuş bu, gagası da uzun. çerçevesini geçen yıl beyaza boyadım. diğer kuşlu resimlerinden bir kaçını daha ekliyorum...

kuşlar ve kalpler

2010-04-22T00:00:00.006+03:00

birkaç yıldır favorim kuşlar ve bir kaç aydır favorim kalpler... çocuklara yönelik bu güzel ürünlerin adresi: http://www.dwellstudio.com/

harika dolaplar

2010-04-17T00:00:00.010+03:00

mondrian resimlerinin örnek alındığı bu dolapları çok beğendim. tasarım Shiro Kuramata'ya ait. Capellini firması için üretmiş...

soldaki çekmeceli dolap Arnold Merckx'e ait. sağdaki küçük renkli kapaklı bölmelerden oluşan dolap ise Massimo Morozzi'nin Paesaggi Italiani adını verdiği tasarımı.

soldaki şifonyer ve mavi büfe Nick Dine'ın. sağdaki kemerli dolap ise Alessandro Mendini'nin Capellini firması için hazırladığı bir tasarımı.

yukarıdaki fotoğrafta kırmızı ve mavi dolaplar mudo.
daha fazla dolap çeşitleri için bakınız http://www.bonluxat.com/c/storage.html

19. Yüzyıl Batı Resminde Melankoli

2010-04-07T00:00:00.002+03:00

Batı sanatında melankolinin tasvirlerine Eski Yunan döneminden beri rastlanır. Bu tasvirler insanın acılarının, kaygılarının, suskunluğunun, sıkıntılarının, yalnızlığının sanatçı üzerinde bıraktığı etkileri ortaya koyar. Ortaçağ'da sanatçılar, toplumsal dengesizliği, büyücüleri, simyacıları, dini baskıları ve kasvetli ortamı gösteren yapıtlar üretirler. Flaman ve Alman ressamlar insanların ruh yapılarını, gülünç ve acınacak hallerini fantastik bir kurgu içinde aktarırlar. Bu dönemde melankoli acedia kavramıyla bir tutulmaya başlar. Acedia, kafa karışıklığından gelen ve bunalıma neden olan üzüntü, enerji düşüklüğü, içsel bıkkınlık, toplumsal yaşamdan uzaklaşmak, ilgisizlik ve tembellik olarak tanımlanır. Zamanı da temsil eden Satürn, melankoliklerin gezegenidir. Ortaçağ’ın sonlarında, melankoli tanrısı Satürn’ün, etkisi altında doğanlara zorluklar ve talihsizlik getirdiğine inanılır...

yazımın tamamı lebriz sanal dergi'de

kuşlu tasarımlar

2010-04-02T00:00:00.012+03:00

çınar ağacı

2010-03-24T00:00:00.017+02:00

On iki yıldır pencereden baktığımda orada görmekten memnunluk duyduğum, 6. kata kadar yükselen çınar ağacını cumartesi günü kesmişler. Çok üzüldüm. Kelimelere dökülecek gibi değil. Yaz ve bahar aylarında öyle güzeldi ki, yaprakları o kadar yoğundu ki, bu haliyle karşıdaki apartmanı tamamıyla kapatıyordu. Şimdi ise yeşillik yerine binalara bakıyorum. Sadece o değil, arka taraftaki beş ağaç daha onunla aynı sonu paylaşmışlar. Nasıl yaparlar bunu, aklım almıyor bir türlü. Dünyanın en mühim canlısı insanlar ya, her şeyi kafalarına göre uygulamakta serbestler. Sanki ağaç canlı değil.

Zaten apartmanların çatılarında baz istasyonları kurulmuş. Radyasyon yayıyorlar. Ağaçlar radyasyonun zararlarını da bir ölçüde önlüyordu. Tam kıştan çıkmışken ve yaza kadar yeşil yapraklara kavuşacakken. Artık kat kat yükselen dallarına kuşlar konamayacak. Neşeli kuş cıvıltıları olmayacak. Ağacın 15 metreyi bulan boyu vardı. Şimdi sadece 3 metre kalmış gibi. Dallarından değil, gövdeden kesilmiş resmen. Yaz sıcağında kuruyacak muhtemelen. Evet, apartmanların arasında hala çam türleri ve cılız küçük ağaçlar duruyor. Yine de binalar arasında sıkışmış olan ve insanın nefes almasını sağlayan, her mevsim ayrı görünümüyle sevinç veren yüksek ve büyük olanları yok artık.

Ağaçların kesilme nedenine gelince: apartmanların arka bahçeleri otopark olarak kullanılıyor. Kadıköy ilçesinin yapılaşmasında önemli bir ayrıntı olarak apartmanlar bitişik değil hep tek bina olarak planlanmış. Önlerinde küçük birer bahçe, arka taraflarında ise genellikle apartman sakinlerinin kullandığı otopark bulunuyor. İşte buradaki ağaçlara konan kuşlar, bazı ruhsuz hanımların ve beylerin arabalarını kirletiyormuş. İnsanlıktan nasıl çıkıldığının bir örneği değil mi bu? Soğuk betonların içinde yaşarken, hem ruhen hem bedenen hastalanmaya mahkum olmuyor musunuz böyle davranarak? Metal yığını arabalar hayatınızı bir ölçüde kolaylaştırıyor ama yok ettiklerini düşünün. Huzura ve sağlığa kavuşturabilecekler mi?

Kuşların pisliği asitli olduğu için arabalardan temizlemek zor oluyormuş. Evet, ağaçlara küçük kuşlar yanı sıra karga, martı, güvercin gibi dışkıları asitli kuşlar da konuyordu. Bu kuş pislikleri arabaların boyalarını tahrip ediyormuş. O zaman önlemini alın: en dayanıklı boyayı ve boya koruyucusunu kullanın, kılıfla koruyun. Tek çözüm ağaçları kesmek midir? Ayrıca kuşlar sadece ağaçlara mı konuyorlar? Martılar, kargalar çatılarda da toplanıyorlar. Oradan da veya uçarken de arabaların boyalarına zarar veren maddeler düşemez mi? O zaman oturduğunuz binaları da yıkacak mısınız? Ya da bütün kuşları vuracak mısınız?

Kuş pek çok şeyi çağrıştırmaz mı insana? Özgürlük, kanatlarla gökyüzünde alabildiğince süzülerek uçmak isteği, kanat çırpmadaki titreşimler, geniş bakış açısı, olayları sabırla gözlemleyip sakince beklemek, baharı müjdeleyen neşeli cıvıltılar, başka boyutları hissetmek, hafiflik, yumuşaklık, zariflik, yuva vb. Minicik ayakları üzerinde, dallarda duran kuşların pisliği kafamıza denk geldiğinde bunu şans olarak görmez miyiz? Çevremizdekiler “şanslı günündesin hemen bir piyango bileti al” demezler mi? Buna sinirlenmeyiz. Kıymetli arabanızın boyasının tahrip olmasını düşünürken, şimdi yanardağdan çıkan küllerin neden olduğu asit yağmurundan koruyun kendinizi. Mal mı can mı? Kısa vadede mala bağlanırken bazı şeyler gözden kaçıyor.

Her şeyi hızlı yaşayıp, değerini bilmeden sürekli tüketen insanlardan doğa er ya da geç intikamını alıyor. Doğayı daha ne kadar tahrip edeceğiz? Dünyanın sonu bu tür zihniyetler yüzünden gelecek. Böyle giderse sonraki yıllarda doğacak olanlar ağaçları sadece ressamların yapıtlarında görecekler. “Bir zamanlar böyle güzellikler varmış” diyecekler. -fotoğraflar ağacın sonbahar ve kış görünümlerinden-

"benim adım orman" ve "serapmış"

2010-03-21T00:00:00.026+02:00

şiddetle şebnem ferah konserine gitmek istiyorum. bağırmak, bağırmak, bağırmak olabildiğince... benim adım orman diye

İçimden geçeceksen eğer/ Burdayım yürü üzerime/ Ateş şiir hepsi benim hazırım ben/ Gel gel gel gel/ İstersen dinlen içimde/ Köklerimden bir şarkı var dilimde/ Çıplak ayaklarla gez her köşemde/ Gel gel gel gel/ Benim adım orman/ Örtü yaptım yapraklardan/ Serdim herkesin üstüne/ Biz hepimiz uyuduk bittik yalnızlıktan/Yeşildim olabildiğince/ Yaşlandım maviye değince/ Hem gündüz hem gece aklına düşünce/ Gel gel gel gel/ Benim adım orman/ Örtü yaptım yapraklardan/ Serdim herkesin üstüne/ Sür yüzünü yüzüme korkma yalnızlıktan...

benim adım orman albümününde özellikle serapmış, merhaba, yalnız, eski, istiklal caddesi kadar, bazı aşklar favorilerim ama albümün tamamı iyi ve güçlü şarkılardan oluşuyor. son derece içten. duyguların aktarımı, sözler, müzik ve ses mükemmel. gerçek sanatçılar çok şanslı. kendini sahici ifade edebilmek, öyle yaşayabilmek, mutsuz ya da mutlu fark etmez bunu yapabilmek malesef her faniye nasip olmuyor. içtekiler yansıtılamayınca birikip ya bir sağlık sorununa ya da ruhsal patlamaya neden oluyor.

Güneş batınca fark ettim/
Bütün hayallerim caddeye uzanmış/ Tüm doğru bildiklerim asfalta akmış/ Hepsi serapmış/ Birileri var önümde gerimde/ Her yanımda yüreğimde/ Kalabalığın içinde dışında/ Her yerde yalnızlığımda/ Karaya oturmuş eski bir gemide/ Gölgesinden sıkılmış söğütte/ Baktığım her yerde her aynada/ Mutluluktan sürülmüş/ Sanki yasaklanmış biri var/ Ellerinden içilmiş şarapta/ Gözlerinden okunmuş şiirde/ Baktığım her yerde her aynada/ Mutluluktan sürülmüş/ Sanki yasaklanmış birileri var/ Güneş batınca fark ettim/ Bütün hayatım caddeye uzanmış/ Yolun tam yarısında asfalta akmış/ Her şey serapmış...

bazı satırlar bana hayatı kaba oyalanmalar gibi gören 19. yüzyıl melankoliği Nerval'i hatırlattı:"belki sonsuza dek o mutsuzlardan biri de ben olacaktım"..., 'Ölmek, ey ulu Tanrım söz verdiğiniz mutluluk sanki yalnız ölümle gerçekleşecekmiş gibi niçin her an bu düşünce usuma gelip durur?"...,"Nedir bu? mutlulukla arama giren! yazık bize! yalnız kartal bakabilen kazasız belasız utkuya ve güneşe"...

Yüksel Arslan Retrospektifi

2010-03-18T00:00:00.022+02:00

nihayet dün Santral İstanbul'daki Yüksel Arslan Retrospektifi'ne gidebildim. Aslında bu sergi 13 Eylül'den beri ziyarete açık. aylardır aklımdaydı. son haftasıydı artık. neden görmek istiyordum? bir kere Yüksel Arslan resim değil, sanat tarihi eğitimi görmüş. bu ilgimi çekti. çalışmalarında kendine özgü farklı tarzı hemen fark ediliyor. resim değil arture yapıyor. e-posta adresime gelen bildirimlerde düzenlenen konuşmalardaki Rimbaud, Baudelaire, Lautreamont, Nietzsche, melankoli gibi geçmiş yıllarda ilgi duyduğum isimleri ve konuları görerek daha da meraklanıyordum. konferansları takip etmedim çünkü Santral İstanbul öyle yakın bir yer değil. gitmek için en soğuk günlerden birini seçmişim o da ayrı ama sanat aşkı diyelim :-). ido motorlarına binip, Haliç'te bir kıyıdan diğerine zikzak çizerek, yaklaşık 50 dakikalık bir yolculuk sonunda Eyüp iskelesine ulaşabildik. oradan Silahtar'a gittik. doğrusu Eyüp çevresi pek bildiğim yerler değil. üniversitede öğrenciyken camiler ve Pierre Loti kahvesi nedeniyle bir kaç kez gitmişliğim var...

Santral İstanbul geniş bir alana yayılmış. burası aynı zamanda Bilgi Üniversitesinin üç kampüsünden biri de. ben adını daha çok kültürel etkinliklerden dolayı duyuyordum. kampüsü dolaşma imkanım olmadı. sadece serginin bulunduğu ana galeriye girdim çünkü vakit biraz geçti. ana galeri sergi mekanı için son derece uygun. üç kata yayılmış ve dönemlere göre düzenlenmiş başarılı bir sunum. metinlerde ressam her dönemi kendi anlatıyor. anlatım tarzı yalın, hayatı oldukça ilgi çekici. kapsamlı ve çok sayıda eser sergileniyor ya da sanatçının kendi deyimiyle arture. iki saatliğine ressamın hayal ve düşünce dünyasına giriyorsunuz. şunu söylemeliyim ne engin bir dünya. insanı ele alışını karamsar ve fantastik bulabilirsiniz ki öyle ama nasıl derin. entelektüellik kendini belli ediyor. etkilendiği isimler, uygarlıklar ve onlara ait çizimler yanı sıra insanı psikolojik hastalıklar açısından da incelediği -mesela şizofreni serisi- onlarca resim. tüm resimler beş yüzü geçiyor. tam bir görsel şölen

teknik, işte o konu da alışılmamış. kendisi nasıl arture yapılacağını anlatmış. şaşırtıcı bir karışım var ortada. bilinen boyalar değil, kendi icadı: kan, yumurta akı, tereyağı şeker, idrar, tütün suyu, toprak, bal gibi malzemeleri bir tencere içinde kaynatarak hazırlıyor. tütün suyu önemli çünkü bu o karışıma böceklerin vs. yaklaşmasını engelliyor. " Bir Arture Nasıl Yapılır? Elinizdeki toprak boya stokunuzdan (tercihen sarı renkten) iki çorba kaşığı alınız, iyice incelene kadar öğütünüz. Küçük bir tencereye 40-50 gr tereyağı, yarım kaşık bal, üç kahve kaşığı şeker, bir çay kaşığı tuz koyun.Üzerine 4 gr sabun rendeleyin ve 10 damla kadar tütün suyu ekleyin. Sonra tencerenin içine işeyin (1/10 litre kadar)- hayır yanlış okumadınız-. Son olarak tencerenizi ateşe koyun. Kaynamaya yüz tuttuğunda daha önce hazırladığınız iki kaşık toprak boyayı ekleyin; ağdalı sıvıyı bir çatalla karıştırarak 3-4 dakika kaynamaya bırakın. Biraz soğuyunca 5 yumurta akı ekleyerek 3-4 dakika çırpın. Tencerenin içindekileri büyük bir kâğıt üzerine boşaltın. Sıvıyı bir fırça yardımıyla kâğıdın tüm yüzeyine yayın ve 10 saat kadar kurumaya bırakın. Ertesi gün kağıdınız arture imalatı için hazırdır."

tabi desenlerin hemen hemen hepsi toprak tonlarından oluşuyor. arada hafif pembemsi kırmızı ve mavilere rastlanıyor. tek renk tonları tekdüze gibi gelebilir ama desenlerin güçlü yapısı, ayrıntılardaki titizlik ve detaylar sıra dışı. kesinlikle sabır ve ince işçilikle kafasındakileri aktarmış. 1961 yılından beri Paris'te yaşayan bu önemli sanatçımızın altı aydır devam eden retrospektifini kaçırsaydım üzülürdüm.

Konstrüktivist Sanatçı Naum Gabo

2010-03-13T00:00:00.012+02:00

20 yüzyılda sanat, düşünsel, bilimsel, ruhsal değişimlerin etkileriyle yeni bir arayışa yönelir. Teknikle birlikte hareket eden sanatta evrensellik önem kazanır. Sanatı yaşamın içine sokmaya ve onu geleneksel anlayıştan koparmaya çalışan sanatçılar, gruplar oluşturarak manifestolar yayınlamaya başlarlar. Kübistler, Fütüristler, Püristler, Süprematistler, Konstrüktivistler, Dadaistler, Soyut çalışanlar, Bauhaus Okulu ve De Stijl akımı sanatçıları birbirleriyle etkileşim içindedirler. Yeni olanı daha önce hiç görülmemiş bir biçimde ortaya koymaya çabalarlar...

Rus heykeltıraş Naum Gabo (1890-1977) bu ortamın içinde yetişen bir sanatçıdır. 19. yüzyılda Rusya’da patronlar Batı’ya açılıp Fransa’da önemli sanatçıların atölyelerinden yapıtlar alırlar ve koleksiyon oluştururlar. 1906’da ‘Sonbahar Salonu’nda düzenlenen sergide İlkçağ’dan o döneme kadarki Rus Sanatı ziyarete açılır. Rus devrimiyle birlikte gelen karışıklık ortamında sanatçılar ön plana çıkar. Devrim, sanatçıları destekleyerek yenilikçi ve köklü değişiklikler getirir. Naum Gabo, çağdaşı Rus aydınlarıyla birlik içinde hareket eder. Yoğun bir sanat yaşamının olduğu Moskava’da, Malevich ve Tatlin etrafında toplanan avangard Ruslar yeni bir grup kurarlar. ‘Rus Konstrüktivistleri’ olarak anılan bu sanatçılar figüratif sanata inanmazken taklitten de uzak dururlar. Üç boyutlu çalışmalarında yeni teknik ve malzeme kullanımıyla hareketin gösterilmesi üzerine yoğunlaşırlar. Dördüncü boyut olarak zamanın da yer aldığı mekân konstrüksiyonları, dinamik uzay kompozisyonları, havayla ya da dokunmayla kımıldayan, biçim değiştiren, ses veren, renk ve ışık yansıtan mobiller yaparlar. Makine üretimi önemli bir ifade aracıdır. Mimar, sanatçı ve mühendis işbirliğiyle meydana getirilen çalışmalarda gelenekselden sıyrılma dikkat çeker...
bu araştırmamın tamamı lebriz sanal dergi'de

kuşlu kolyeler ve küpeler

2010-03-08T00:00:00.001+02:00

küçük prens'li ayakkabılar

2010-03-02T00:00:00.014+02:00

Bu harika ayakkabıların yetenekli genç tasarımcısı Nur Teker'i ve markası milkyhead'i tebrik ediyorum. Tek sorun fazla topuklu olması. Mesela 5-6 cm olsaydı :) Belki de rahattırlar.

kuşlu yüzükler ve broşlar

2010-02-28T00:00:00.002+02:00

kuşlu çantalar

2010-02-25T00:17:00.014+02:00

kuş kuş kuş! neyi çağrıştırıyor? özgürlük mü? kanatlara sahip olmak mı? gökyüzünde alabildiğince süzülerek uçmak isteği mi? kanat çırpmadaki titreşimler mi? geniş bakış açısı mı? olayları sabırla gözlemleyip sakince beklemek mi? baharı müjdeleyen neşeli cıvıltılar mı? başka boyutları hissetmek mi? hafiflik mi? yumuşaklık mı? zariflik mi? yuva mı? yoksa hepsi birden mi ve daha pek çok şey mi? minicik ayakları üzerinde ağaçlara konmuş kuş görünümleri hoşuma gidiyor.

yukarıdaki resimde baykuşlu deri çantalar pasaj'dan diğerleri etsy'den.

bu çoraplar başka

2010-02-11T00:00:00.004+02:00

günlük hayatı kolaylaştıran, güzelleştiren milyonlarca tasarım yapılıyor: evde kullanıma yönelik hem rahat hem görünümüyle dikkat çeken koltuklardan tutun, mutfaktaki bir tuzluğa ya da giydiklerimize kadar etrafımızdaki nesneler hep bir tasarım ürünü* sonuçta. genellikle sadeliği tercih etsem de Les Queues de Sardines markasına ait bu çoraplar illüstrasyonundan dolayı çok hoşuma gitti. biraz çocuksu belki ama güzel.

* her tasarım güzeldir ya da sanatsaldır demek mümkün değil elbette. her sanat ürünü bir tasarımdır ama her tasarım sanat değildir.

Francis Bacon'ın dehşetli figürleri

2010-02-03T00:00:00.004+02:00

28 Ekim 2009 tarihinde Dublin Şehir Galerisi’nde (The Hugh Lane) açılan ve 7 Mart’a kadar sürecek olan sergisiyle sanatının çeşitli dönemlerinin takip edilebileceği Francis Bacon, 20. yüzyıldaki modern sanatın temsilcilerinden biridir. Doğumunun yüzüncü yılını anma amaçlı bu sergide resimlerinden, fotoğraflarından, desenlerinden ve bitmemiş çalışmalarından seçilenler ziyarete sunuluyor...

1909 yılında İrlanda’nın Dublin kentinde doğan ve erken yaşlarda kronik astıma yakalanan İngiliz sanatçı resim eğitimi almadan kendi kendini yetiştirir. 1926 yılında Londra’ya gittiğinde kafasında ne yapacağına dair bir planı yoktur. Annesinden gelen mütevazi bir harçlıkla yetinir. 1927’de Berlin’e seyahat eder. İki ay kaldığı Berlin’de yeteneklerini geliştirmede yardımcı olacak insanlarla karşılaşır. Bir sergi açılışında tanıştığı, görsel sanatlarla ilgilenen Yvonne Bocquentin Fransa’daki evlerinin yakınlarında Bacon için bir oda hazırlatır. Chantilly’de kaldığı üç ay içinde onu en çok etkileyen Nicholas Poussin’in ‘Masumların Katledilmesi’ adlı resmindeki çocuğunu korumaya çalışan kadının ağlayışıdır. Bu sahne zihninde yer eder. 1927’de bir sergide Picasso’nun desenlerini görür ve ressam olmaya karar verir. Suluboya desenler yapar. Sanatçıların yaşadığı bohem semt Montparnasse’a taşınır. Sergileri ve gösterime giren son filmleri izleme fırsatı bulur...

bu yazımın tamamı için bakınız lebriz sanal dergi

gri saç

2010-01-30T00:00:00.003+02:00

gri* istisnasız en sevdiğim renk olduğu için yıllardır saçımı griye boyatmayı düşünürüm. ama sadece düşünmek olmuyor tabi uygulamak da gerekir değil mi? yoksa sen istersen yüzyıl düşünedur birilerinde görürsün böyle. sen de "aa ben bunu önceden düşünmüştüm" demekle kalırsın. kimileri yapar, uygular beklemez. hem neyi bekleyeceksin ki? istiyorsan yap. işte yukarıda gerçek bir trendsetter kate moss ve onun gri röfleli saçı. -20 yıldır mavi, pembe, kızıl, mor röfleler hatta saçlar vardı ama gri yaşlıların saçı gibi algılandığı için tercih edilecek bir renk değildi.- eh ben de kahverengi saçımı griye boyatabilirim de şimdi gri saç modası varken bunu yapmasam daha iyi. gri saç bekleyecek biraz daha galiba ya da şimdilik tamamı değil de arada kate moss'un gibi röfleler olarak uygulanabilir. bence bu saç hem kesim hem renk olarak ona çok yakışmış. onun ötesinde zaten gülüşüyle son derece hoş.
* her nekadar gri bazılarına göre renk olmasa da.

kuşlu illüstrasyonlar

2010-01-21T00:00:00.017+02:00

lauren alexander'ın tüm çizimleri için tıklayın

lauren alexander'ın etsy'deki resimleri

Melencolia 1

2010-01-04T00:00:00.013+02:00

...Melencolia I adlı bakır gravür*, başını eli arasına almış bir kadının görüldüğü sembolizm açısından zengin ve alegorik bir tasvirdir. Dürer’in 1514 yılında 43 yaşındayken yaptığı esrarengiz gravürün sağ kısmında anıtsal görünümlü bir kadın penceresiz ve kapısız bir yapının önünde oturur. Duvarda suskun bir çan, zamanın geçtiğini gösteren ince bir işçilik örneği bir kum saati, dengede duran terazi ve simetrik sayı dörtgeni yer alır. Dörtgenin soldan sağa, yukarıdan aşağıya sayılarının toplamı 34’dür. Tüm bu ölçü aletleri kendi içinde uyumludur. Hepsi taşlaşmış, zamanı dondurmuş, tek bir anda kalmıştır. Birbirleriyle ilişkisiz görünen nesneler bir daha kullanılmayacakmış gibi bırakılmıştır...

Mekânın neresi olduğu tam olarak anlaşılamasa da açık havadaki sahnenin arka planında deniz kenarında bir yerleşim seçilir. Alacakaranlık, kasvetli ve mistik bu ortamdaki yapının arka duvarına dayalı duran ve yedi basamağı görülen bir merdivenin işlevi belirsizdir. Merdiven, Ortaçağ geleneksel inancında ruhların gökyüzüne çıkmalarına araç olarak düşünülür. Belki burada da böyle bir anlam taşır. Işığın nereden geldiği belli olmadığı gri renkli gravürün sol orta kısmında duran büyük köşeli dörtgen blok taşın bir yüzeyinde belli belirsiz kafatası görülse de kadının bakışları ona yönelik değil. Taş bloğun önünde kıvrılmış yatan bilgelerin yol arkadaşı olan zayıf bir köpeğin gözleri kapalıdır ama uyuyup uyumadığı anlaşılmaz. Kadın figürünün ayakları önünde ne için orada durduğu bilinmeyen kürenin aydınlık yüzünden ışık yansır.

Gravürün geneline dağılmış nesneler daha çok geometricilerin, mimarların ve marangozların kullandıkları bilimsel, teknik aletler: cetvel, rende, kerpeten, testere, çekiç, çividir. Melankolikle dünya arasındaki derin etkileşimler nesneler vasıtasıyla olur. Görünenin değil bir başka şeyin göstergesi olan nesnelerle çevrili kadının sağ tarafında bir değirmen taşı üzerindeki örtünün üstüne oturmuş kıvırcık saçlı, sağlıklı ve tombul olarak çizilmiş küçük kanatlı bir çocuk figürü elinde tuttuğu şeye bakıyor gibidir. Bu kanatlı figürün çocuk mu melek mi olduğu bilinmiyor. Hala gizemini koruyor...

bu resimle ve Albrecht Dürer ile ilgili araştırmamın tamamı lebriz sanal dergi'de.
*2004 yılında hayata veda eden, melankoli üzerine araştırmaları ve kitabı olan, Düsseldorf'ta yaşamış ve çalışmalarını sürdürmüş değerli bilim adamı, psikiyatrist Serol Teber'i saygıyla anıyorum.

Gerard de Nerval'dan dizeler

2009-12-25T00:00:00.001+02:00

siyah nokta
Kim ki güneşe sürekli bakıp durur
mor bir lekenin uçuştuğunu görür
gözlerinde, çevresinde ve havada.
Bir zamanlar çok genç ve gözüpektim,
utkuya bir an sabit gözlerle baktım;
aç bakışımdan kara bir nokta kaldı.
O gün bugün, bir yas işareti gibi
görürüm her yerde o siyah lekeyi
karışır her şeye, gözümün daldığı!
Nedir bu? mutlulukla arama giren!
yazık bize! yalnız kartal bakabilen
kazasız belasız utkuya ve güneşe...

yaldızlı dizeler
elbette duyarlı her şey! Pythagore
İnsan! özgür düşünür- sen misin tek düşünen
yaşamın her nesnede açıldığı dünyada:
elindeki güçlerde özgürlüğün var ama,
verdiğin öğütlerin tümünden başka evren.
Her çiçek ayrı ruhtur doğadan filizlenen;
saygı duy hayvandaki devinip duran ruha!...
her şey duyarlı; her şey senden güçlüdür daha
bir aşk gizemi vardır her madende dinlenen:
Bir göz seni ziliyor kör bir duvarda bile:
unutma, madde varsa ona bağlı söz de var...
kullanma nesneleri softa bir amaç ile.
Her karanlık varlıkta gizli bir Tanrı yaşar;
ki O'nun gözlerinden yeni bir göz doğuyor
taşların kabuğunda bir tanrı çoğalıyor.

kitabe
Bazan mutlu, şen şakrak sığırcık kuşu kadar
sevda dolu, tasasız, sevecen ve duyarlı,
bazan dertli Cliandre gibi dalgın, hülyalı
yaşarken, bir gün kapısı çalındı, gelen var.
Ölümdü karşısındaki, yalvarıp yakardı,
dedi: "son şiirime noktayı koyayım, izin ver"
ve hiçbir şey yapmadan, ordaki soğuk ve dar
bir sandığın dibine uzandı, üşüyordu.
Söylenenlere bakılırsa hayli tembeldi
sık sık kuruyordu hokkasında mürekkebi
tek şey öğrenemedi çok şey bilmek isterken.
Vakit geldi, şiirine eksik noktayı koydu
bir kış günü elinden alındı yorgun ruhu
çekip gitti söylenip: "niye gelmişim ki ben?"

Alkan, Erdoğan, Düş Gezgini, Gerard de Nerval, Broy, İstanbul, 1994.

bird calling - bird keeper

2009-12-21T21:18:00.016+02:00

saige roberts'ın bird calling ve bird keeper adlı çalışmaları çok güzel.
aslında illüstrasyonlarının çoğunu beğeniyorum.
bir süredir web sitesine ve bloguna girilemiyor.
yine de adresini yazayım: http://www.onepurpleday.com/
başka bir sayfada çizimlerini görmek mümkün.